Πολλά κι ενδιαφέροντα είπε ο Βαγγέλης Αγγέλου στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε. Όχι, δεν ήταν αποχαιρετιστήρια, αν έτσι σας φάνηκε. Όχι ακόμη, τουλάχιστον. Ο κόουτς έστειλε το μήνυμα με τις γνωστές παραβολές, τις οποίες μερικές φορές αναρωτιόμαστε όλοι αν τις διαβάζει κάπου – όχι μόνο Κίπλινγκ, κόουτς – ή αν τις φτιάχνει μόνος του. “Δεν θα ανεχθώ άλλη τέτοια χρονιά” ήταν το μήνυμα της παραβολής με το πλοίο και τον ποντικό χωρίς τυρί…
* Παρά το ανούσιο λιβάνισμα του από ανούσιες ερωτήσεις, ο Αγγέλου έδειξε ότι είναι ένας προπονητής που μπορεί, όντως, να παρουσιάσει έργο. Και δεν το έκανε μόνο μέσω των παραβολών και των παροιμιών. Ο άνθρωπος έδειξε πως μπορεί να μεταμορφώσει μια ομάδα χωρίς “βάθος” ουσιαστικά σε ένα αξιόμαχο σύνολο.
* Εδώ, λοιπόν, έρχεται το ερώτημα. Αφού είσαι “καβάλα στ’ άλογο” και όλοι είναι μαζί σου, γιατί βγαίνεις και εκθέτεις τα προβλήματα της ομάδας έστω κι αν η χρονιά έχει τελειώσει; Κάποιος θα πει ότι καλά έκανε και τα λέει, γιατί είναι ντόμπρο αυτό, άλλος όμως θα πει ότι τα λέει για να καλύψει τη θέση του, αν φύγει.
* Μα δεν υπάρχει ομάδα που να είναι πληρωμένη. Οι παίκτες παντού έχουν λαμβάνειν. Απλά η (εντάξει, πολύ ουσιώδης) διαφορά είναι ότι κάπου αλλού ξέρουν ότι στο τέλος της χρονιας ό,τι και να γίνει, θα τα πάρουν. Αλλού τους χρωστάνε τα ενοίκια και τις βενζίνες.
* Η ταινία που έδειξε ο Αγγέλου ήταν, πράγματι, πωρωτική (sic) και θέλαμε εμείς οι δημοσιογράφοι να μπούμε να παίξουμε (σ.σ. δε συμφωνώ με τον όρο “οι δημοσιογράφοι του Άρη” – και κακώς τον δέχονται οι συνάδελφοι, δίκην οικονομίας λέξεων δεκτό, αλλά δίκην ουσίας καθόλου! Ο Άρης δεν πρέπει να έχει δημοσιογράφους που να τον υπηρετούν, πρέπει να έχει δημοσιογράφους που να γράφουν την αλήθεια η οποία πάντα ωφελεί – δείτε τι έγινε στην ΠΑΕ. Και τώρα που το σκέφτομαι, ένα χρόνο απλήρωτη η ομάδα και κανείς δεν έγραψε τίποτα; Μπράβο στην Κουλούρη, που τους έχει στρατιωτάκια, θα έλεγε κάποιος “απ’ έξω”).
* Ο Αγγέλου είναι, για να κάνουμε έτσι και μια μικρή αποκάλυψη, ένας απ’ τους “νονούς” της μεγάλης εκείνης ομάδας του Ηρακλή επί Λευτέρη Κακιούση. Οι δυο τους είχαν φοβερά φιλική σχέση – τότε – και ο Αγγέλου βοηθούσε τον Λευτέρη, ακόμη και με “μοτό” που γράφονταν στα αποδυτήρια, στα οποία συμμετείχε, φυσικά, και ο “Νικόλ”. Τι κοινό έχουν όλοι; Μα το δάσκαλο Τεντ, τον Θόδωρο Ροδόπουλο, τον Όμπι Βαν Κενόμπι των ελλήνων προπονητών που σέβονται τον εαυτό τους… Ακόμη και στο σκάουτινγκ συμμετείχε, βοηθώντας το φίλο του. Μαζί, άλλωστε, ήταν και στο τιμ της Εθνικής, αν ενθυμούμαι καλώς.
* Η ουσία; Αν ήμουν Αρβανίτης – δε θα το ήθελα, γιατί ο Κούβελας θα με έπαιρνε συχνά τηλέφωνο για κάτι λεφτά ενός συμπαίκτη του – θα έκανα τα πάντα για να κρατήσω αυτόν τον προπονητή. Επειδή όμως δεν μπορώ να κάνω αυτά που ζητάει αυτός ο προπονητής, πρέπει να ετοιμάζομαι για την επόμενη μέρα… Ο χρόνος θα δείξει…