Ο Αλεξάντερ Βολκόφ, αποτέλεσε, ένα ακόμη φωτεινό στέλεχος της ντριμ- τιμ, των μεγάλων σταρ, που παρέλασε απ’ το Αλεξάνδρειο το απόγευμα της 7ης Μαΐου, τιμώντας τον Νίκο Γκάλη.
Ο Βολκόφ μίλησε στον Super Aris. Μια συνέντευξη που αξίζει τον κόπο να διαβαστεί:
Αλήθεια, ποια ήταν τα συναισθήματα που νοιώσατε τη μέρα που ξανασυναντήσατε το Νίκο Γκάλη;
«Όλα όσα βίωσα κι ένοιωσα εκείνη τη μέρα, μόνο ως συγκλονιστικά, μπορώ να τα περιγράψω….
Ήταν μια μέρα, που θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω, αντάξια της ιστορίας του μεγάλου Νίκου Γκάλη και, φυσικά, ούτε που διανοούμουν, ότι μπορούσα να είμαι απών από μια τέτοια εκδήλωση. Ο Γκάλης, δεν ήταν, όποιος κι όποιος…κι απλά, ένας μεγάλος συμπαίκτης. Ήταν ο μεγαλύτερος παίκτης που συνάντησα, ποτέ, στη καριέρα μου…»
Εσείς, ήσασταν, ένας απ’ τους λίγους, που, σας δόθηκε η ευκαιρία να τον γνωρίσετε και να παίξετε μαζί του, τόσο σαν αντίπαλος, όσο και σα συμπαίκτης, αργότερα.
«Πράγματι και μπορώ να πω ότι νοιώθω τεράστια ευτυχία που είχα αυτό το «προνόμιο». Έζησα πολύ μεγάλες στιγμές της καριέρας μου, δίπλα του, που είναι αδύνατο να τις ξεχάσω, αφού με σημάδεψαν και σαν αθλητή, αλλά, και σαν άνθρωπο, γενικότερα…»
Με, ή, …ενάντια του Γκάλη, ζήσατε πολλές καταστάσεις και γεγονότα…Υπάρχουν κάποια, χαρακτηριστικά, απ’ αυτά που θέλετε να μας αποκαλύψετε…;
«Είναι τόσα πολλά και τόσο σπουδαία, όλα όσα έζησα, που δε θέλω να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο, αφού, όλα τα θεωρώ πολύ σημαντικά. Κάθε στιγμή, ήταν, το ίδιο, σπουδαία, αφού, η συνύπαρξη μου, μαζί του, μου δίδαξε πολλά…
Ήταν το κατάλληλο παράδειγμά και το ιδανικό πρότυπο για κάθε αθλητή που έχει όνειρο να γίνει σουπερ σταρ. Ένας ακούραστος εργάτης, που δε σταματούσε ποτέ να προσπαθεί, ποτέ να παλεύει, θέλοντας, κάθε μέρα που περνούσε, να γίνονταν ακόμα καλύτερος…
Αυτός ο άνθρωπος, πραγματικά, ζούσε για το μπάσκετ και γι αυτό που έκανε. Αυτά, σα συμπαίκτης, γιατί σαν αντίπαλος, η αλήθεια είναι, ότι, δεν έχω να πω πάρα πολλά…Και τι να πω, άλλωστε..;
Ότι και να ‘κανες, όπως και να σχεδίαζες να τον μαρκάρεις, αυτός ήταν ασταμάτητος…»
Κι όμως, αυτός ο μεγάλος σουπερσταρ, δε γεύτηκε, ποτέ, τη χαρά της κατάκτησης του, τότε, κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης…
«Ήταν καθαρά θέμα συγκυριών, αυτό που συνέβη και σε καμιά περίπτωση δε φέρει ο Νίκ, τη παραμικρή υπαιτιότητα. Θα ‘λεγα ότι ήταν επιταγή και θέλημα της μοίρας…
Κάτι, όντως, πολύ άδικο, που, όμως, για μένα προσωπικά, είναι …ελάχιστο μπροστά σε μια τέτοια καριέρα…»
Το ίδιο, μπορούμε να πούμε κι εμείς, για κείνη η μεγάλη φουρνιά της ομάδας μας, που συμμετείχε στα τρία πρώτα φάιναλ φορ της ιστορίας. Σε Γάνδη, Μόναχο και Παρίσι…
«Κάτι αντίστοιχο, θεωρώ, ότι, ισχύει και στη περίπτωση του ΆΡΗ…
Η κατάκτηση ενός τέτοιου τροπαίου είναι, σίγουρα, κάτι που μένει σε μια ομάδα, και κατανοώ τη πίκρα που, δικαιολογημένα, μπορεί να νοιώθει κάποιος φίλαθλος του ΆΡΗ γι αυτό. Όμως σε καμιά περίπτωση, αυτό από μόνο του, δε μειώνει την αξία ή την πορεία μιας ομάδας κι ιδιαίτερα, βέβαια, της συγκεκριμένης, η οποία, μαζί με την Εθνική σας ομάδα, αργότερα, κατάφεραν να κάνουν μια πραγματική «επανάσταση» σ’ ολόκληρο τον Ελληνικό αθλητισμό.»
Μπαίνοντας, μες τη σάλα του «Nick Galis Hall», ο κόσμος του ΆΡΗ ,αν και σας γνώρισε κι αντιμετώπισε, μόνο ως αντίπαλο, σας αποθέωσε. Υπάρχει, άραγε, μεγαλύτερη στιγμή, για έναν αθλητή…;
«Αυτό που έζησα εκείνες της στιγμές, ήταν μια «ευλογία» που εύχομαι να τη ζήσει, κάποια στιγμή, κάθε αθλητής. Όχι, δεν υπάρχει κάτι ανώτερο…
Εκείνη την ώρα, το μόνο που σκέφτεσαι είναι ότι, μακάρι να γύριζα το χρόνο, πίσω και να μπορούσα, έστω και για δέκα λεπτά να ξανάπαιζα. Οι οπαδοί του ΆΡΗ, είναι φανταστικοί, ξέρουν από μπάσκετ και δημιουργούν μια τρομερή ατμόσφαιρα που όμοια της δεν υπάρχει πουθενά και σίγουρα, θεωρώ, την επιλογή του τόπου διεξαγωγής ενός τέτοιου γεγονότος, τη πιο κατάλληλη που θα μπορούσε να υπάρξει. Ο Γκάλης μεγαλούργησε στο «Αλεξάνδρειο», ένα απ’ τα γήπεδα-ναούς της Ευρώπης κι εκεί έπρεπε να τιμηθεί…»
κ.Βολκώφ, ευχαριστούμε που μιλήσατε, στην εφημερίδα των οπαδών του ΆΡΗ.
«Κι εγώ σας ευχαριστώ για την υποδοχή και τις πολύ ευχάριστες στιγμές που μου χαρίσατε καθ’ όλο το διάστημα της παραμονής μου στη πόλη σας. Ξέρω ότι η χώρα σας περνάει μια πολύ δύσκολη οικονομική περίοδο, κάτι που έχει άμεσες επιπτώσεις σε όλους τους τομείς. Δε θα μπορούσε να ξεφύγει απ αυτό και ο τομέας του αθλητισμού, αφού όπως είναι φυσικό τα έσοδα μιας ομάδας έχουν μειωθεί. Ελπίζω αυτό να ‘ναι κάτι παροδικό και το συντομότερο δυνατό να βρεθεί ένας άνθρωπος ο οποίος θα μπορέσει να ξαναφέρει αυτή την ομάδα στο δρόμο των επιτυχιών. Μια ομάδα σαν τον ΆΡΗ, σημαίνει πάρα πολλά για το Ευρωπαϊκό μπάσκετ και πρέπει να βρίσκεται πάντα στις κορυφαίες θέσεις του…»
