Ποιος είναι το θεριό;
Εντάξει, η Εθνική μας δε νίκησε και κανένα θεριό στην πρεμιέρα. Έκανε μία νίκη απαραίτητη και «επαγγελματική», ίσως κάπως πιο άνετα απ’ ότι αναμενόταν. Και με δεδομένο ότι η πρώτη μέρα επιβεβαίωσε το νόμο περί εκπλήξεων στις πρεμιέρες, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο (όχι να πανηγυρίζει, αλλά) να συνεχίζει ήρεμη και προσηλωμένη.
Για μισό λεπτό όμως… Δε νίκησε κανένα θεριό, είπαμε παραπάνω. Ποιο, όμως, είναι το θεριό του φετινού Ευρωμπάσκετ, απ’ όσα είδαμε στην πρεμιέρα;
Η Γαλλία η οποία έχασε τα’ αυτά και τα καλάθια απέναντι στη Γερμανία; Και πού να μιλήσει για τις απουσίες των ψηλών, θα πέσει ο ουρανός να την πλακώσει με δεδομένες τις ελλείψεις των «πάντσερ»…
Η Ρωσία, η οποία μοιάζει με «ξεδοντιασμένη» αρκούδα» και με το πιο αδύναμο ρόστερ εδώ και πολλά χρόνια;
Η Τουρκία, η οποία αλλού πατούσε κι αλλού βρισκόταν κόντρα στη Φινλανδία και πληρώνει (κι αυτή) την έλλειψη πόιντ γκαρντ;
Η Λιθουανία η οποία χωρίς τιμονιέρη (στο παρκέ κι όχι μόνο) έγινε από επιθετική «μηχανή» ομάδα των 56 πόντων, όταν βρήκε απέναντί της μία σκληρή άμυνα;
Η Κροατία που προκάλεσε οίκτο με την εμφάνισή της, ή η Σλοβενία που είδε κι έπαθε για να λυγίσει την Τσεχία;
Η Σερβία που νίκησε μεν τη Λιθουανία, αλλά πιθανό δε θα είναι κάθε μέρα του… αγίου Νέντοβιτς;
Προς Θεού, δεν πάμε να τα ισοπεδώσουμε όλα και να βγάλουμε… άχρηστες τις μισές ομάδες του Ευρωμπάσκετ. Άλλωστε, η Ιστορία έχει δείξει ότι στην πορεία μιας μεγάλης διοργάνωσης μπορούν να ανατραπούν πολλά από τα παραπάνω και πως δεν πρέπει να «ξεγράφονται» ομάδες που έπεσαν θύματα έκπληξης στην πρεμιέρα (πέρα από τις παραπάνω, ομάδες όπως τα Σκόπια, η Βοσνία). Απλά, η αίσθηση που δημιουργείται είναι ότι φέτος λόγω των τρανταχτών απουσιών από τους «μεγάλους», «θεριά» δεν υπάρχουν και ίσως να είναι η χρονιά του ξεπετάγματος των underdog . Των υποτιμημένων ομάδων, που μένει να φανεί αν μπορούν να αντέξουν σε βάθος χρόνου (Ευρωμπάσκετ) και να κάνουν ανάλογες εμφανίσεις. Ομάδων που δε γεμίζουν το μάτι σε πρώτη φάση όπως το Μαυροβούνιο (αν και έχει καλό ρόστερ), η Φινλανδία, η Λετονία, ακόμα και η Γεωργία.
(«Ξέχασες την Ισπανία», θα πει κάποιος. Ναι, είναι το φαβορί Ναι, φέτος ξεκίνησε πιο σοβαρά σε σχέση με προηγούμενες διοργανώσεις. Πρέπει να αποδείξει όμως πρώτον, τον τίτλο της και δεύτερον, αν μπορεί να ξεπεράσει απουσίες τύπου Ναβάρο, Πάου Γκασόλ, ακόμα και Ιμπάκα όταν «σφίξουν τα γάλατα». Στο φινάλε, πιο ελλιπή Ισπανία δύσκολα θα μπορούσε να συναντήσει οποιοσδήποτε αντίπαλος έχει υψηλές βλέψεις. Κι ας είναι το φαβορί).
Πού βρίσκεται η Ελλάδα σ’ αυτήν την εξίσωση; Τα δεδομένα δεν άλλαξαν με μία νίκη επί της Σουηδίας. Η Εθνική μας έχει συγκεκριμένα προτερήματα και ελαττώματα. Ο πλουραλισμός της είναι δεδομένος, οι πολλές λύσεις από το «3» μέχρι το «5» επίσης, η άμυνα φαίνεται να βρίσκει το δρόμο της (κάτι που χρειάζεται χρόνο όταν αναλαμβάνει νέος προπονητής). Από την άλλη, ζει και αναπνέει με το φόβο μη χτυπήσει κανείς από τους μόλις τρεις γκαρντ που έχει, ενώ μένει να φανεί πόσο θα της κοστίσει αυτή η λειψανδρία στους «κοντούς» με το πέρασμα των ημερών, όταν η κούραση θα μεγαλώνει (τα 18 λάθη ήταν πολλά).
Με εξαίρεση τα πρώτα λεπτά, πάντως, είδαμε μία σοβαρή Ελλάδα. Ο αντίπαλος παίζει σαφώς μεγάλο ρόλο, αλλά ξεπερνώντας αυτόν και το τελικό αποτέλεσμα, η ομάδα φαίνεται να βαδίζει στο σωστό δρόμο. Μένει να συνεχίσει έτσι…