Κάποτε βγαίναμε στους δρόμους
Η εύκολη νίκη επί της Ρωσίας που ακόμη αναλύουμε εδώ στο Κόπερ πως μειώθηκε η διαφορά και γιατί δεν έπαιξε ο Μπουρούσης, έχει και μια άλλη ανάγνωση, ίσως πιο ρομαντική. Κάποτε κερδίζαμε τη Ρωσία, αυτήν την υπερδύναμη, σε όλα, και βγαίναμε στους δρόμους. Πετούσαμε τη σκούφια μας, κι ας ήταν αγώνες για μετάλλια και όχι για κάποια πρόκριση από κάποιον όμιλο.
Ναι, είναι αδύναμη σαν ομάδα και έχει απουσίες. Δεν έχει ψηλούς, που κάποτε ήταν το μεγάλο της όπλο, ούτε καν έναν πλέιμεικερ της προκοπής, αφού ο υπερταλαντούχος Σβεντ μάλλον καταστρέφει τις περισσότερες φορές το παιχνίδι παρά το φτιάχνει. Είναι όμως η Ρωσία, έχει παρατάξει αυτή την ομάδα, και εμείς είχαμε να την κερδίσουμε επτά χρόνια.
Το κάναμε χθες, με άνεση, φτάσαμε τη διαφορά σε διψήφια επίπεδα σχεδόν σε όλον τον αγώνα, μειώθηκε στο τέλος κι όμως εμείς, ως κλασικοί Έλληνες, αναλύουμε το πως μειώθηκε αυτή η διαφορά, και όχι ότι απλά κερδίσαμε ως ανώτερη ομάδα που είμαστε τώρα, μια Ρωσία που έμοιαζε μερικές φορές όντως με εφηβική ομάδα! Κερδίσαμε όμως, είναι η δεύτερη σερί νίκη, και το κάναμε παρασυρόμενοι σε έναν ρυθμό που δεν μας πολυταιριάζει, χωρίς παιχνίδι με ψηλούς, χωρίς τον Μπουρούση, με διαρκές πρέσινγκ από τους αντιπάλους.
Ας κρατήσουμε, λοιπόν, το αποτέλεσμα και ας προχωρήσουμε για τον επόμενο αγώνα, που και πάλι είναι δύσκολος, και πάλι παίζουμε με μια ισχυρή ομάδα που έχει πολλές απουσίες και είναι χωρίς πλέιμεικερ ουσιαστικά, αλλά και πάλι αν κερδίσουμε – δόξα τω Θεώ – είμαστε ικανοί να διυλίσουμε τον κώνωπα των… χαμένων ριμπάουντ ή της αστοχίας στα τρίποντα, που λέει ο λόγος.
Κρατάμε το αποτέλεσμα, κερδίσαμε τη Ρωσία και προχωράμε. Τόσο απλά είναι αυτά τα τουρνουά, και τόσο απλή είναι η επιτυχία της Εθνικής ομάδας. Να κερδίζεις τη Ρωσία εύκολα και να… προβληματίζεσαι…