Πλήρης και συλλογική αποτυχία. Ξεγύμνωμα παικτών, προπονητή και διοίκησης, αλλά και ημών των δημοσιογράφων. Το Ευρωμπάσκετ αυτό μας διέλυσε ψυχολογικά και αγωνιστικά, για τα επόμενα δύο χρόνια. Μην περιμένετε wild card για να πιστέψετε στην άνοδο του ελληνικού μπάσκετ και πάλι. Αυτό θα γίνει όταν η Εθνική ομάδα αποκτήσει κορμό στους προπονητές επί χρόνια. Όταν, δηλαδή, έχει τεχνικό προιστάμενο και προπονητές από τους προπαίδες μέχρι την Ανδρική ομάδα για πάνω από… ενάμιση χρόνο. Σαφώς και ήδη υπάρχουν αρκετοί τώρα, αλλά αυτό το μοντέλο θα πρέπει να καθιερωθεί εξ αρχής.
Τα υπόλοιπα έχουν αναλυθεί και είναι, τα περισσότερα, σωστά. Ο Τρινκιέρι δεν έκανε καλές επιλογές, χάλασε τη χημεία της ομάδας και η σωρεία τραυματισμών, το παιχνίδι μας δεν είχε καμία φαντασία, η άμυνα μας απλά δεν υπήρχε, και αυτό είναι ευθύνη των παικτών και όχι του προπονητή μόνο. Δεν μπορεί να μαρκάρεις τον παίκτη σου στο ένα μέτρο ενώ ξέρεις ότι σουτάρει καλά. Έτσι έγινε με τον Μπελινέλι, τον Ντατόμε, τον Κόπονεν, τον Ντράγκιτς, τον Μπογκντάνοβιτς, ακόμη και τον Τζεντίλε. Ακόμη και τον Τέιλορ που κερδίσαμε, ή τον Ιλιασόβα, που επίσης, κερδίσαμε.
Ευθύνη έχουν και οι παίκτες που ναι μεν είναι ήρωες για σήμερα, αλλά σαφώς και παικτικά δεν τα κατάφεραν. Πάλεψαν, ίδρωσαν, κανείς δεν το αμφισβητεί αυτό, αλλά θα πρέπει να κοιτάξουμε και λίγο στον καθρέφτη και να δούμε και λίγο αν είμαστε τόσο καλοί παίκτες όσο νομίζουμε. Ή τουλάχιστον στο πνεύμα των καιρών. Γυμνασμένοι, αλτικοί, γρήγοροι, εκρηκτικοί. Είμαστε, σίγουρα, έμπειροι, έξυπνοι, διορατικοί, οξυδερκείς και με προσωπικότητα. Όμως στην άμυνα και στα ριμπάουντ ήμασταν ένα βήμα πίσω.
Ο Τρινκιέρι απέτυχε σε όλα. Δεν ξέρουμε αν πιέστηκε να πάρει τον Φώτση, όπως γράφτηκε, κι έτσι δεν πήρε τον 4ο γκαρντ που τόσο μας έλειψε, λόγω του τραυματισμού του Σπανούλη. Έπρεπε να πάρει, το δίχως άλλο, και τον Καββαδά, ενώ εξαφάνισε στη Β’ Φάση τον Περπέρογλου – λόγω άμυνας, προφανώς – και τον Πρίντεζη, ενώ ακόμη δεν μπορούμε να χωνέψουμε πως δεν έπαιξε ο Μπουρούσης σε όλο το ματς με τους Φινλανδούς που έχουν τον χειρότερο σέντερ του τουρνουά, τον Αμερικανό – βαριέμαι που ζω – Λι.
Πλέον το ζητούμενο είναι η “επόμενη μέρα”. Ο Ιταλός είναι τελειωμένος και το ξέρει. Ο Βασιλακόπουλος τα “ρίχνει” σε εμάς τους δημοσιογράφους για την επιλογή του, καθώς τον πρήξαμε, όπως λέει, να πάρουμε ξένο. Εγώ προσωπικά, πάντως, δεν μίλησα ποτέ με τον πρόεδρο γι’ αυτό το θέμα, αν μίλησε με άλλους, αυτοί κι αυτός το ξέρουν.
Η λογική επιλογή λέει “Γιαννάκης”. Ή “Μπαρτζώκας” ή “Πεδουλάκης”, αλλά οι οπαδικές αηδίες, που άλλωστε κατέστρεψαν την Εθνική στις προηγούμενες διοργανώσεις δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο. Δεν ξέρουμε πως θα έβλεπε ο Κατσικάρης μια τέτοια επιλογή, αλλα θα τον ρωτήσουμε τώρα που θα φύγουμε απ’ το γήπεδο. Δεν ξέρουμε, επίσης, για ποιο λόγο ο Βασιλακόπουλος αποκλείει καλούς και έμπειρους Έλληνες προπονητές, όπως ο Αλεξανδρής ή ο Μαρκόπουλος, ή πιο νέους όπως ο Σφαιρόπουλος.
Αύριο επιστρέφουμε, εμείς και η Εθνική. Μακάρι να είναι όλα ήρεμα και ωραία, μακάρι να δούμε ένα ωραίο πρωτάθλημα – έχει και την κλήρωση αύριο, μην το ξεχνάτε, της Α1 – και όλα τα άλλα θα γίνουν. Το ελληνικό μπάσκετ θα ζήσει, μην ανησυχείτε, έχουμε παραγωγική διαδικασία καλή, έχουμε ταλέντο. Μακάρι να έχουμε και μυαλό και να πάρουμε τη σωστή απόφαση. Α, ναι, και λίγη τύχη…
