Η ήττα χωνεύεται, η «λευκή πετσέτα» όχι…
Μία διαφορά των Ελλήνων από τους ξένους παίκτες είναι ότι οι τελευταίοι παίρνουν πιο «λάιτ» τα πράγματα, ειδικά όταν αγωνίζονται εκτός πατρίδας. Δεν ενθουσιάζονται υπερβολικά στις χαρές και δεν τους παίρνει ολοκληρωτικά από κάτω στις ήττες. Ο Άρης δεν έχει παίκτες από τη δεύτερη κατηγορία (και) φέτος, οπότε όλα τα ζει… μονόπλευρα.
Τι εννοούμε; Ο Άρης παρουσιάστηκε καταρρακωμένος ψυχολογικά στο ΣΕΦ. Σοκαρισμένος από την ήττα στη Ρόδο, που του στέρησε την ευκαιρία να κυνηγήσει κάτι καλό στα πλέι οφ. Κι αυτό δε φάνηκε μόνο στο διασυρμό του β’ μέρους, αλλά και στο πρώτο, όταν η ομάδα του Μίνιτς ήταν ακόμα μέσα στο παιχνίδι. Και δεν είχε έναν παίκτη για να τον ξεκολλήσει όταν τον πήρε η κατηφόρα. Κάποιον που να δει πιο «ψυχρά» το ματς.
Η ήττα ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη. Ο τρόπος της, όμως, ξένισε. Στον αγώνα της κανονικής περιόδου στο ΣΕΦ ο Άρης στο 30’ ήταν στο 59-55 και έχασε με 93-61. Στον τελικό Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό το ημίχρονο ήταν 40-40 και το ματς τελείωσε 90-53. Κάτι ανάλογο έγινε και χθες (6/4). Είναι λογικό κάποια στιγμή να βγει στο παρκέ η ανωτερότητα αντιπάλων όπως ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Αυτές οι ήττες σαφώς και «χωνεύονται» από τον κόσμο. Αυτό που δε «χωνεύεται» είναι η «λευκή πετσέτα». Πάνω απ’ όλα οι παίκτες και οι προπονητές πρέπει να σκέφτονται την ομάδα και στη συνέχεια τη δική τους προσπάθεια σε όλη τη διάρκεια της σεζόν. Στο πρώτο ματς με τον Ολυμπιακό, ο Άρης έκανε το πρώτο σκληρό φάουλ του στο τρίτο δεκάλεπτο…
Τυπικά η χρονιά δεν τελείωσε ακόμη. Το ελάχιστο που μπορεί να κάνει ο Άρης είναι να παλέψει μέχρις εσχάτων στο δεύτερο ματς, στο «NickGalisHall». Για να πέσει (αν πέσει) μαχόμενος, μπροστά στον κόσμο του. Στον αγώνα της κανονικής περιόδου έδειξε ότι στην έδρα του μπορεί να κοντράρει τον Ολυμπιακό. Αν το παλέψει και χάσει, κανείς δε θα χαρεί βέβαια, όμως θα υπάρχει η αίσθηση ότι προσπάθησε μέχρι τέλους. Όσο μεγάλος κι αν είναι ο αντίπαλος, δεύτερος συνεχόμενος διασυρμός δε «χωράει». Γιατί αυτή θα είναι η γεύση που θα μείνει για μήνες ολόκληρους. Τα υπόλοιπα,υπάρχει χρόνος να τα αναλύσουμε…
