ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
Στο άκουσμα της είδησης, της απόσυρσης από την ενεργό δράση του Χουάν Κάρλος Ναβάρο, μου έρχονται στο νου οι στιγμές κατά τις οποίες ξεστόμισα την συγκεκριμένη φράση. Ήταν οι στιγμές κατά τις οποίες ανέμενα την Εθνική ομάδα να «σπάσει την κατάρα» απέναντι στους Ισπανούς και να πανηγυρίσει μία μεγάλη νίκη. Όλα έμοιαζαν ιδανικά και η επιθυμία μου έφτανε κοντά στο να γίνει πραγματικότητα, αλλά στο τέλος κατέληγα να λέω πάλι το ίδιο! ««Όχι πάλι αυτός ρε φίλε! Όχι πάλι ο Ναβάρο!»
Ο Χουάν Κάρλος Λα Μπόμπα Ναβάρο αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παίκτες που ανέδειξε ποτέ το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Είναι ο παίκτης που η πλειονότητα των Ελλήνων μπασκετικών «αγαπάνε να μισούν» καθώς το αγωνιστικό του στυλ, τα τινάγματα του σαν να τον «χτύπησε» ηλεκτρικό ρεύμα, οι θεατρινισμοί του και τα «χουνέρια» που μας έκανε, έρχονται σε αντιδιαστολή με την απόλυτη παραδοχή των μπασκετικών του ικανοτήτων. Θυμηθείτε τον αλησμόνητο ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2007, όπου η Ελλάδα έχει πραγματοποιήσει το καλύτερο της παιχνίδι στην διοργάνωση και είναι έτοιμη να επικρατήσει των Ισπανών, αλλά ο «La Bomba» είναι εκεί. Με 23 πόντους και 5/6τρίποντα κρατάει «όρθια» την ομάδα του Πέπου Ερνάντεθ και με τον καβγά που «στήνει» με τον Διαμαντίδη «χαλάει» το μυαλό της Εθνικής, δίνοντας την ευκαιρία στους Ισπανούς να αναθαρρήσουν και να επιδοθούν στο λεγόμενο diving contest(διαγωνισμό βουτιάς) παίρνοντας τελικά την νίκη. Ή στο νοκ-άουτ παιχνίδι για την φάση των 16 του Μουντομπάσκετ του 2010, στο «κύκνειο άσμα» του Δημήτρη Διαμαντίδη με την Εθνική ομάδα, είναι και πάλι αυτός ο οποίος με 22 πόντους (7/10 σουτ ) «σκοτώνει» τις ελπίδες της Ελλάδας για πρόκριση στα προημιτελικά. Ακόμη και στον τελικό του 2006 στη Σαϊτάμα όπου η Εθνική έχασε με μεγάλη διαφορά (70-46), ο Ναβάρο πέτυχε 20 πόντους (4/6τρ) παίζοντας και για τον τραυματία Πάου Γκασόλ.
Σκόρερ σαν τον Ναβάρο δεν βγαίνουν κάθε μέρα. Η επαφή του με το καλάθι ήταν μοναδική. H ικανότητα του στο να βγαίνει από τα σκριν και να εκτελεί ταχύτατα καθώς και το κλασσικό step back (βηματάκι πίσω) αποτελούσαν άλυτο γρίφο για οποιοδήποτε αμυντικό σύστημα «εξολόθρευσης του»,όπως άλλωστε και η bombita (το lay-up στο οποίο πετούσε την μπάλα πολύ ψηλά προκειμένου ν ‘αποφύγει τα χέρια των αντίπαλων αμυντικών) η οποία αποτελούσε σήμα κατατεθέν του. Κλασικό δυάρι παλαιάς κοπής, που όταν ήταν στο καλό του βράδυ, δεν υπήρχε ΚΑΝΕΝΑΣ τρόπος να τον σταματήσει κάποιος. Δεν είναι άλλωστε τυχαία ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της Ευρωλίγκα και το γεγονός ότι κατέχει την πρωτιά και στα εύστοχα τρίποντα (623) καταδεικνύει ότι ήταν ΜΕΓΑΣ σουτέρ. Ο Ισπανός «θρύλος» αποτελεί ίσως τον τελευταίο συνδετικό κρίκο του μπάσκετ της αρχής της δεκαετίας του 2000 με το σύγχρονο, όπου η αθλητικότητα, η ενέργεια και η επιθετική ικανότητα αποτελούν πλέον προτεραιότητα έναντι των επιθετικών ικανοτήτων ενός εκάστου. Σίγουρα θα μας λείψει!