Ο «τρελός Ιταλός» είπε αναλυτικά:
Για την κατάσταση στην Ιταλία: Μένω στην Τοσκάνη, εδώ δεν έχουμε τα προβλήματα που έχουν μέρη σαν τη Λομβαρδία και το Μιλάνο. Εκεί είναι το μεγάλο πρόβλημα, εγώ βρίσκομαι στο κέντρο της Ιταλίας. Υπάρχει πολύ μεγάλη μόλυνση κι αυτό έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην εξάπλωση. Υπάρχουν πολλοί περιορισμοί. Δεν μπορώ να δω τον γιο μου εδώ και τρεις εβδομάδες αν και βρίσκεται στα 10 χιλιόμετρα μακριά από μένα. Προσπαθώ να δουλέψω μέσω βίντεο. Μιλάω με φίλους από την Ελλάδα και ξέρω τι συμβαίνει και εκεί.
Στο Βορρά οι άνθρωποι ακολουθούν τους κανόνες. Στα νότια είναι πιο δύσκολο. Πιο μικρά τα σπίτια, περισσότερη η ζέστη. Όμως η κατάσταση βελτιώνεται. Υπάρχουν θάνατοι όμως μειώνονται και στα νοσοκομεία πλέον δεν είναι κατάμεστα. Έτσι, πιστεύω ότι αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος του τούνελ.
Για τη φωτό με τον Κόμπι Μπράιαντ όταν ο τελευταίος ήταν μικρός: «Ήταν στα ‘90ς, η οικογένεια του Μπράιαντ με προσκάλεσε για ένα καμπ. Ήμουν εγώ ο πατέρας του Τζο, ο Κόμπι και οι δύο αδερφές του. Τότε ο Κόμπι ήταν 13 ετών και έβλεπες ότι θα είναι μεγάλος παίκτης. Μου έλεγε να παίξουμε ένας με έναν κι εγώ του έλεγα «είσαι πολύ μικρός». Η ζωή είναι περίεργη. Ήταν ένας νέος άνθρωπος 40 ετών που τα είχε όλα, δόξα, χρήματα, όμορφη οικογένεια και σε ένα δευτερόλεπτο όλα εξαφανίστηκαν. Πρέπει να εκτιμούμε τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής.
Για τον Άρη: Ευχαριστώ πολύ τους φίλους του Άρη για την αγάπη τους. Η καρδιά μου είναι κίτρινη. Μερικές φορές βλέπω τις φωτό εκείνων των ημερών, όταν προσγειωθήκαμε στη Θεσσαλονίκη και τι έγινε στον Λευκό Πύργο μετά από το τρόπαιο στην Προύσα. Δε θα τις ξεχάσω ποτέ αυτές τις στιγμές. Γι’ αυτό η Ελλάδα είναι η δεύτερη πατρίδα μου και η Θεσσαλονίκη το δεύτερο σπίτι μου.
Τώρα επιστρέφουν οι μνήμες. Είχαμε μεγάλη ομάδα. Ο Λιαδέλης ήταν απίστευτος, ο Σάκλφορντ που δυστυχώς «έφυγε», επίσης, ο Ορτίθ αξέχαστος και οι Έλληνες Σιούτης, Φλώρος, Σταυρακόπουλος, Αγγελίδης πολύ καλοί. Μπορούσαμε να πάμε καλύτερα στο πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά, αλλά είμαστε ικανοποιημένοι που κερδίσαμε το Κύπελλο Κόρατς. Ακόμα έχω φωτογραφίες από εκείνες τις ημέρες.
Για το δέσιμό του με την κερκίδα: Αυτός είναι ο τρόπος που έπαιζα. Η στιγμή με το τύμπανο ήταν όταν κερδίσαμε το Κύπελλο κόντρα στην ΑΕΚ. Είναι εύκολο να παίζεις σε ένα γήπεδο σαν το Αλεξάνδρειο, αλλά μερικές φορές μπορεί και να σε φοβίζει. Όμως εγώ είμαι μαχητής και με ωθούσε να παίζω καλύτερα. Οι φίλαθλοι με ωθούσαν να κάνω καλύτερα τη δουλειά μου.
Για το σημερινό μπάσκετ: Ξέρω ότι ο Άρης ήταν πολύ χαμηλά στη βαθμολογία. Εδώ ακόμα και η Α2 της Ιταλίας τελείωσε και σύντομα θα ανακοινωθεί ότι τελειώνει και η Α1. Είναι αδύνατο να παίξεις με τέτοιες συνθήκες, πολλοί παίκτες έχουν φύγει, δεν μπορεί να παίξεις χωρίς κόσμο. Σχεδόν όλη η Ευρώπη είναι σ’ αυτήν την κατάσταση.
Για τον Άρη: Η καλύτερη λύση θα ήταν να βρεθεί ένας άνθρωπος ή μία εταιρία με πολλά χρήματα. Να είναι καθαρή η ομάδα από χρέη. Και ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι για 2-3 χρόνια πρέπει οι απαιτήσεις να είναι πιο χαμηλές. Όμως το βασικό είναι να βρεθεί κάποιος με οικονομική άνεση, που να πιστεύει όμως στον Άρη και τη Θεσσαλονίκη.
Για το μήνυμά του: Να μείνετε δυνατοί και να μείνετε σπίτι. Είναι πολύ βασικό.