ΕΛΛΑΔΑ

Δημητράκου στο #Μένουμε_Μπάσκετ του BasketPlus: «Κυλάει στις φλέβες μου το μπάσκετ-Η νέα γενιά των αθλητριιών και η τηλεόραση»

Για την σχέση της με το μπάσκετ:

Γεννήθηκα με το μπάσκετ, κυλάει στις φλέβες μου το μπάσκετ, τέτοια αγάπη δεν ξεχνιέται. Από όταν σταμάτησα το μπάσκετ έπρεπε να βρω κάτι που να μου αρέσει εξίσου.

Για τα πρότζεκτ που τρέχει αυτήν την περίοδο:

Με γεμίζει το ότι είμαι στο Mega Sports Weekend, μία εκπομπή που ασχολείται με αθλητικά. Και στο Mega αποφασίσαμε να κάνουμε αυτήν την εκπομπή γυμναστικής γιατί ο κορονοϊός δοκιμάζει και την ψυχική μας υγεία εκτός της σωματικής.

Θέλαμε να βοηθήσουμε τον κόσμο να σηκωθεί λίγο από τον καναπέ του. Η γυμναστική δεν κάνει καλό μόνο στο σώμα μας, αλλά και στην ψυχολογική μας κατάστασης.

Το στρες, η πίεση και όχι μόνο.

Η γυμναστική σε βοηθάει να ενεργοποιηθείς και να συνεχίσεις την μέρα σου με χαμόγελο.

Για το ότι ο κόσμος έχει πολύ άγχος αυτήν την περίοδο:

Είναι άγχος που το καταλαβαίνω. Δυστυχώς αυξάνεται η βία για αυτόν τον λόγο. Με την γυμναστική μπορείς να χαλαρώσεις και εκείνη την στιγμή καλώς η κακός δεν τα σκέφτεσαι αυτά. Σκέφτεσαι το πως να κάνεις την άσκηση, ότι ιδρώνεις, ότι προσπαθείς παραπάνω.

Για την μπασκετική της καριέρα:

Ξεκίνησα από την Καλαμαριά, τον Μέγα Αλέξανδρο, πήγα στην Αθήνα, γύρισα ξανά και πήγα στο εξωτερικό. Σε Ισπανία, Γαλλία, Τουρκία, Ρωσία σε Euroleague ομάδες και Eurocup, και για ένα διάστημα στην Αμερική.

Το πιο σημαντικό από όλα αυτά είναι η εμπειρία. Είχα δύσκολες στιγμές που με έκαναν πιο δυνατή.

Για το αν είναι το μπάσκετ διαφορετικό από χώρα σε χώρα:

Είναι διαφορετικό από χώρα σε χώρα. Στην Γαλλία για παράδειγμα το παιχνίδι είναι σετ, άμυνα συγκεκριμένες θέσεις. Μετά πήγα στην Τουρκία και τις είδα όλες να πηγαίνουν πάνω-κάτω. Αναρωτιόμουν τι έκαναν.

Για τις εμπειρίες που θυμάται από το εξωτερικό:

Θα μου μείνει αξέχαστη η Τουρκία γιατί πέρασα καταπληκτικά. Οι άνθρωποι είναι κοντά στην κουλτούρα μας και πάρα πολύ φιλικοί. Τελικά το δικό τους παιχνίδι μου αρέσει και πιο πολύ. Από θέμα εμπειρίας και χαράς ήταν η Τουρκία. Η δεύτερη εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη είναι η Ρωσία. Έπαιζα στο Όρενμπουργκ, μία ομάδα πάνω από το Καζακστάν κοντά στην Σιβηρία με -40. Στην αρχή πήγα να πάθω κατάθλιψη, αλλά τελικά όχι μόνο το ξεπέρασα, αλλά κάθισα και δεύτερο χρόνο.

Για το ότι η δικιά της γενιά έβγαλε πολλές μεγάλες παίκτριες:

Κωστάκη, Μάλτση, Καλτσίδου. Τεράστιες παίκτριες που έχουν κάνει τόσα πολλά στην καριέρα τους. Τους βάζω στην ίδια κατηγορία με Σπανούλη, Διαμαντίδη, τους κορυφαίους άνδρες. Μπορεί να μην υπάρχουν τα ίδια χρήματα, ή να μην έχουμε παίξει το ίδιο παιχνίδι.

Για το αν ξεχωρίζει κάποια παίκτρια από την επόμενη γενιά των παικτριών στο μπάσκετ γυναικών:

Η Μαριέλα η Φασούλα για μένα έχει μέλλον. Και λόγω σωματοδομής αλλά και γιατί έχει πολύ καλή επαφή με το καλάθι. Από εκεί και πέρα θέλει μεγαλύτερη οργάνωση στις μικρές ηλικίες.

Σε αυτό θα βοηθήσει αν υπάρχουν προπονήτριες στα μικρά παιδιά που παίζουν στην Α1. Να θέλουν τα παιδιά να γίνουν σαν αυτές, είναι σημαντικό να υπάρχουν πρότυπα.