«Ο,τι και να πούμε για τον Δημήτρη είναι λίγο. Αυτό δεν αφορά μόνο τα αθλητικά του επιτεύγματα, αλλά γενικότερα αυτά που πρόσφερε στην ελληνική κοινωνία. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ο συγκεκριμένος άνθρωπος παρουσιαζόταν μετά από επιτυχίες, αλλά και μετά από αποτυχίες. Είναι ένας άνθρωπος που πραγματικά είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα νέα παιδιά, για τον τρόπο με τον οποίο κατέκτησε την κορυφή» ήταν οι πρώτες κουβέντες του ανθρώπου που έχει συνδυάσει το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες της Εθνικής ομάδας, τόσο ως παίκτης, όσο και ως προπονητής και είχε καθοδηγήσει τον Διαμαντίδη στην «γαλανόλευκη» την 4ετία 2004-2008.
Πώς έφτασε ο εκ Καστοριάς ορμώμενος άσος στην κορυφή; Ο Γιαννάκης εξηγεί με λίγες, αλλά εμπεριστατωμένες λέξεις: «Εφτασε εκεί που έφτασε με πολύ σκληρή δουλειά, σεβασμό στους προπονητές, στον συμπαίκτη του, αλλά και στον αντίπαλό του, αλλά και με το μεγάλο πάθος για το παιχνίδι».
«Του οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ»
Ο Γιαννάκης τόνισε πως «απόλαυσα πολύ όλες τις στιγμές όπου συνεργάστηκα μαζί του. Πρόκειται για έναν πολύ ξεχωριστό άνθρωπο στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και τον ευχαριστώ πολύ για όλες τις ωραίες στιγμές που έζησα μαζί του. Αυτό πρέπει να κάνουμε κατά τη γνώμη μου όλοι μας: Να του πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για τις στιγμές που ζήσαμε μαζί του και κοντά του».
Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος χαρακτηρισμός με τον οποίο μπορεί να τον περιγράψει; Απάντηση δεν μπορούσε να δώσει, γιατί όπως εξήγησε «θα είναι άδικο να πούμε κάποιο επίθετο συγκεκριμένα για τον Δημήτρη γιατί είναι φτωχά μπροστά στο μεγαλείο του. Υπάρχουν πάρα πολλά κοσμητικά επίθετα που αρμόζουν στον Διαμαντίδη και ο καθένας μας μπορεί να τον χαρακτηρίσει με όποιον τρόπο θεωρεί πιο ιδιαίτερο. Οποιοδήποτε κοσμητικό επίθετο όμως θα ήταν μικρό μπροστά του, ώστε να χαρακτηρίσει αυτά που έκανε και άφησε ως παρακαταθήκη στον ελληνικό αθλητισμό».
Η συνεργασία τους στην Εθνική συνδυάστηκε με τον θρίαμβο στο Ευρωμπάσκετ 2005 στο Βελιγράδι και την δεύτερη θέση στο Μουντομπάσκετ του 2006 στη Σαϊτάμα με την επική νίκη επί των Αμερικανών, όμως ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν ξεχωρίζει τις επιτυχίες, αλλά κρατά το σύνολο των καταστάσεων που πέρασαν μαζί: «Δεν ξεχωρίζω κάποια από τις στιγμές που πέρασα μαζί του στην Εθνική. Θα είναι πάντα στη μνήμη μου όχι μόνο για την διετία 2005-2006 που είχαμε τις μεγάλες επιτυχίες, αλλά όλη την 4ετία 2004-2008 που ήμουν στην Εθνική ομάδα. Δεν ειναι μόνο οι επιτυχίες που βιώσαμε μαζί.
Υπήρχαν πολλές καλές, αλλά και δύσκολες στιγμές και πάντα μπορώ να βρω κάτι ιδιαίτερο το οποίο πρόσφερε ο Διαμαντίδης στο ελληνικό μπάσκετ. Δεν είναι μόνο αυτά που βλέπει ο κόσμος στο παρκέ, αλλά όλα… Στην προπόνηση, στην προετοιμασία, ακόμα κι όταν ξεκουράζεται η ομάδα. Σε όλη αυτή τη διαδρομή ο Διαμαντίδης θα μείνει στην ιστορία σαν ένας ξεχωριστός παίκτης και προσωπικότητα για το ελληνικό μπάσκετ και τον ελληνικό αθλητισμό. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι ανάμεσα στους κορυφαίους όλων των εποχών… Οχι μόνο για το ελληνικό μπάσκετ, αλλά και για το ευρωπαϊκό μπάσκετ και αυτό είναι κάτι που παραδέχονται όλοι».
«Εκανε τα παιδιά να αγαπήσουν αλλιώς το μπάσκετ»
Τώρα που ο Διαμαντίδης σταμάτησε, τι μένει; Η παρακαταθήκη του, αλλά και το ζητούμενο κατά τον πρώην ομοσπονδιακό τεχνικό: «Θα είναι πολύ μεγάλη υπόθεση αν μπορέσουμε στο μέλλον να βγάλουμε παιδιά ως ελληνικό μπάσκετ που θα μπορέσουν να τον ξεπεράσουν, βασισμένα στην παρακαταθήκη που έχει αφήσει. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη χαρά για όλους μας, όσους ασχολούνται με το ελληνικό μπάσκετ, αλλά πιστεύω και για τον ίδιο. Βέβαια θα είναι κάτι πολύ δύσκολο, γιατί Διαμαντίδης δεν είναι μόνο ο παίκτης, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεται κάποιος, με σεμνότητα στην καθημερινότητά του».
Οσο για το αν ο Διαμαντίδης πρέπει να παραμείνει κοντά στο μπάσκετ μετά την αποχώρησή του από την ενεργό δράση, ο «Δράκος» ήταν σαφής: «Του το έχω πει και προσωπικά πως είναι απόλυτη ανάγκη να παραμείνει κοντά στο μπάσκετ μετά το τέλος της καριέρας του ως παίκτης. Θεωρώ πως είναι ένας άνθρωπος που ξεκίνησε σεμνός και προσπάθησε να παίξει το μπάσκετ χωρίς απαραίτητα να έχει τον αυτοσκοπό να προσπαθεί να σκοράρει, κάτι που είναι πρώτος στόχος για όσους παίζουν μπάσκετ. Ο Διαμαντίδης έκανε πολλά σημαντικά πράγματα με τέτοιον τρόπο που έδωσαν ώθηση στα παιδιά και τους έκανε να τους φαίνονται ελκυστικά στοιχεία που δεν έμοιαζαν ελκυστικά: Μιλάω για την πάσα, το ριμπάουντ, την άμυνα, την βοήθεια στον συμπαίκτη».
Και κατέληξε: «Φυσικά όσο μεγάλωνε έφτανε να κάνει πράγματα που δεν έκανε όσο ήταν νεαρός παίκτης. Οσο μεγάλωνε γινόταν όλο και καλύτερος. Μπορεί να μην είχε την ίδια φρεσκάδα, και αυτό ήταν απόλυτα φυσιολογικό, που είχε όσο ήταν μικρότερος, αλλά πάντα, ακόμα και στο φινάλε της καριέρας του έπαιζε και συμπεριφερόταν έτσι που μπορούσε να δίνει μαθήματα σε όλους και να είναι σημαντικός για την ομάδα, χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα να σκοράρει. Ο,τι και να πεις για τον Δημήτρη είναι πραγματικά λίγο. Ηταν τόσο ήσυχος κατά τη διάρκεια των πραγμάτων που γίνονταν εκτός γηπέδου. Ηταν πάντα αθόρυβος».
Πηγή: sdna.gr