Η συμμετοχή σ ένα τόσο γρήγορο κι απαιτητικό παιχνίδι, είτε ως αθλητής είτε ως προπονητής ή παράγοντας είτε ως φίλαθλος ή δημοσιογράφος, εκτός από ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ, απαιτεί να είσαι μόνιμα σε κατάσταση ετοιμότητας. Και ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ σημαίνει να παρατηρείς και να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και την ίδια στιγμή να αποδέχεσαι αυτή την πραγματικότητα με απόλυτο ΣΕΒΑΣΜΟ. Έτσι θα χεις την καλύτερη ΑΝΤΙΛΗΨΗ για το που βρίσκεσαι αλλά και την απαραίτητη ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ για να εξελίξεις τον εαυτό σου.
Όλοι (ειδικά σ αυτή τη χώρα) έχουμε συνήθως άποψη για όλα, όμως άλλο η γνώση που μπορεί να έχουμε διαβάζοντας φιλοσοφία, διδασκαλίες, έρευνες κλπ, άλλο η γνώση που νομίζουμε ότι αποκτάμε «ρολάροντας» το ποντίκι στο ίντερνετ και άλλο η ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ. Και ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ δεν είναι αυτή που παίρνουμε έτοιμη από τους άλλους, αλλά είναι κυρίως αυτή που βγαίνει από την ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ και την ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ του καθενός.
Στη Β εθνική υπάρχουν σίγουρα σπουδαίες ομάδες και σύλλογοι, με ποιοτικούς παίχτες και προπονητές, με παράγοντες που νοιάζονται για το άθλημα, παρά τα τεράστια προβλήματα της εποχής. Μένει η συνεχής ετοιμότητα και εγρήγορση όλων, που θα αυξήσει τους «πιστούς» και θα μεγαλώνει συνεχώς την απήχηση και τη μαγεία του Μπάσκετ.
Η Καστοριά, με τις ακαδημίες της και τον μπασκετικό κόσμο στο πλευρό της, έπαιξε φέτος μπασκετάρα, κέρδισε σε όλα να στατιστικά και άξια βγαίνει ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΡΙΑ. Ευχή όλων να τα πάει εξίσου καλά και στην Α2. Τα κεφάλια μέσα λοιπόν κι εφόσον έχει πετύχει το φετινό στόχο, δουλειά από… «χθες» για του χρόνου.
Η Καρδίτσα έχει όλα τα εχέγγυα για να μείνει ψηλά κι έδειξε μέχρι τώρα ότι η δουλειά φέρνει αποτέλεσμα. Παίζει όλη τη χρονιά διαβασμένη, στοχεύει σε όλα τα σημεία που μπορεί να της δώσουν πλεονέκτημα και αποδεικνύει περίτρανα ότι η άμυνα φέρνει τίτλους. Ο κόσμος της είναι κοντά και την στηρίζει. Επομένως το μόνο που χρειάζεται είναι να συνεχίσει ταπεινά και με την ίδια σοβαρότητα να κάνει αυτό που φαίνεται ότι ξέρει πολύ καλά, εντός κι εκτός παρκέ.
Η Αγιά, στον αντίποδα της Καρδίτσας, παίζει ξεκάθαρα επίθεση. Αν η άμυνα είναι ο κανόνας, τότε η Αγιά είναι η εξαίρεση που τον επιβεβαιώνει. Είτε λάτρης της άμυνας είτε της επίθεσης είναι μια ομάδα που χαίρεσαι να τη βλέπεις, άλλωστε με Νέστορα Κόμματο έχει ειδικό βάρος, όπως και να το κάνουμε.
Το Αγρίνιο, ο αγαπημένος μας «Χαμαιλέοντας» κάνει σταθερά βήματα μπροστά. Με μια άμυνα βασισμένη κυρίως στο physical game και μια επίθεση με βάση το πικ (ερώτημα τι θα γίνει πλέον χωρίς Γκόβα) βρίσκεται ψηλά στη βαθμολογία και χρειάζεται τη στήριξη του κόσμου του για να το πετύχει, αλλά και για να έχει νόημα η όλη προσπάθεια της «μπασκετικότατης» του διοίκησης.
Το Πευκοχώρι επέστρεψε στη β΄ εθνική έπειτα από το παρθενικό του ταξίδι στην Α2. Ένα ταξίδι που θα μείνει στην ιστορία ως το πρώτο για ομάδα της Χαλκιδικής. Φέτος με «μαέστρο» έναν από τους καλύτερους πίκερ της κατηγορίας, τον Μητσάκη και με άξιους συμπαραστάτες Μουρατίδη, Κιγμέτογλου, Σταύρου και Μαυρίδη, παίζει ένα επιθετικό παιχνίδι βασισμένο στο ένστικτο και την ποιότητα των προσωπικοτήτων του και τα πάει περίφημα. Την τελευταία δεκαετία έχει κάνει μπασκετικά άλματα και το γηπεδικό (ευχόμαστε να λυθεί) είναι ίσως το κλειδί που θα ολοκληρώσει με τον καλύτερο τρόπο αυτή την προσπάθεια, για να έχει τον κόσμο στο πλευρό της αλλά και για να βρουν τα παιδιά του τη στέγη που όλα αυτά τα χρόνια στερούνται.
Ο Ερμής Λαγκαδά είναι μια ομάδα που ανήκει στην Α2. Ποιος δε θυμάται τα παιχνίδια του με γεμάτο γήπεδο, σε μια έδρα που δύσκολα περνούσε αντίπαλος. Μακάρι να μπορούσε να επιστρέψει εκεί καθώς το έχει ανάγκη το μπάσκετ του βορρά. Πέρυσι επιχείρησε ένα πείραμα με μικρούς και τα πήγε περίφημα. Έπαιξε ένα εξαντλητικό μπάσκετ, απλωμένο στα 4/4 του γηπέδου κι έδειξε ότι μπορεί να προσφέρει πολλά στο χώρο και κυρίως στα νέα παιδιά. Φέτος οι τραυματισμοί του χάλασαν την ταυτότητα. Η νέα φιλοσοφία θέλει χρόνο για να φανεί, όμως η βαριά φανέλα και ο Λαγκαδάς επιβάλουν σκληρές άμυνες και συνήθειες από α2 που του δίνουν σαφή πλεονεκτήματα.
Το Στρατώνι είναι από τα πιο φερέγγυα σωματεία της κατηγορίας και όχι μόνο, χαρακτηριστικό που ο χώρος το έχει ανάγκη πραγματικά, ειδικά στις μέρες μας. Καθιερώθηκε στην κατηγορία πολλά χρόνια πριν, αποτελώντας μια παραδοσιακή πλέον δύναμη για τον τόπο του. Με σκαμπανεβάσματα στις χρονιές του και μπασκετική φιλοσοφία από τα γεννοφάσκια του το γρήγορο τέμπο, ακολουθεί φέτος με ευλάβεια τον αργό ρυθμό και το σετ παιχνίδι. Πολλές φορές πλησίασε τη διάκριση αλλά όταν φτάνει στην πηγή κάτι του λείπει για το επόμενο βήμα.
Η Ξάνθη όπως λέει «ήρθε για να μείνει» και τα κατάφερε μια χαρά. Έχει υπομονή σαν σύλλογος, χρειάζεται μεγαλύτερη στήριξη από τον κόσμο της και κάνει καλή δουλειά στους μικρούς της. Αμυντικογενής ομάδα κατά βάση και πολύ σκληροτράχηλη, έδειξε μέσα στη χρονιά ότι μπορεί και να σκοράρει καλά, με αιχμές Μανδαλάκη, Ασημάκη. Η σκληρότητα της αυτή είναι που την έκανε να μην επηρεάζεται κι από τους τραυματισμούς, αφού έπαιξε αρκετά ματς χωρίς Μανδαλάκη και Κουτσογιάννη.
Η Γέφυρα τα πήγε περίφημα στην παρθενική της εμφάνιση στην κατηγορία. Ακολούθησε ένα συγκεκριμένο μοτίβο κλασικού παιχνιδιού, χωρίς να τολμήσει στιγμή να βγει από το καλούπι της και το αποτέλεσμα δικαιώνει τον κόουτς αλλά και τα παιδιά του. Ο κόσμος τη στήριξε στα δύσκολα, το ζήτημα είναι να του γίνει συνήθεια η Κυριακή στο γήπεδο. Το μεγάλο στοίχημα για το μέλλον είναι η καθιέρωση και μέσα από αυτή το «know how» για να βελτιώνεται σε όλα τα επίπεδα.
Μεσολόγγι keep basketing!!! Κάποιες στιγμές σκέφτομαι “Υπερβάλλεις μάλλον! Λίγο η αύρα που σ άφησε η ατμόσφαιρα στο γήπεδο, λίγο το μουσείο με το επιβλητικό λάβαρο της επανάστασης, λίγο ίσως ο πίνακας της Μεσολογγίτισας να αφηγείται κυριολεκτικά την ιστορία του”. Έλα όμως που σε κάθε συνέντευξη τύπου όλοι περιγράφουν με τον ίδιο σχεδόν τρόπο, οπότε λέω “ok chico καλά τα λες, keep basketing!”. Μια ομάδα που έπαιζε με πολλά σκριν στην αδύνατη πλευρά στοχεύοντας καλύτερη θέση για ένα πικ εν ρολ, άλλαξε προπονητή μέσα στη χρονιά και το νέο μοτίβο έχει πολλά σκριν για ελεύθερα σουτ ή καταστάσεις 1ον1. Πάνω απ όλα όμως έπαιζε και παίζει αμυνάρα στην έδρα του. Πρώτη χρονιά πειραματική και αναμένεται απ όλους με τεράστιο ενδιαφέρον η επόμενη, της καθιέρωσης ή και διάκρισης, ποιος ξέρει!
Το Ανατόλια πλέον είναι καθιερωμένη δύναμη στη Β εθνική. Μέσα από τα ζενίθ και τα ναδίρ του προσπαθεί να παίξει μοντέρνο και ευρωπαϊκό μπάσκετ βασισμένο στο πικ αλλά και στο ποστ (λόγω Σημεωνίδη). Η φετινή χρονιά που είχε σχεδιαστεί με προσοχή, έφερε αισιοδοξία αλλά και προσδοκίες στις τάξεις του, όμως ο πολύ σοβαρός τραυματισμός Τριανταφυλλίδη αλλά και Κοτσανου κατέστρεψε κάθε πλάνο. Το κολλέγιο θα μείνει ψηλά (ευχόμαστε για πολλά χρόνια) καθώς είναι μια ομάδα που προσφέρει ιδανικές συνθήκες σε παίχτες και προπονητές (κατάλληλο γήπεδο, γυμναστήριο, πρόσβαση, φερεγγυότητα κλπ) και το μόνο που του λείπει είναι λίγος κόσμος παραπάνω τις Κυριακές… και του αξίζει!
Άλλη μια ομάδα που συνηθίσαμε και μας άρεσε εκεί στην α2, είναι η Βέροια. Φέτος έκανε μια στροφή στην φιλοσοφία της, αποφασίζοντας να μείνει στην β εθνική και να επενδύσει σε νέα παιδιά. Το ρίσκο μεγάλο, αλλά ο σύλλογος φαίνεται να έχει και την υπομονή αλλά και την αυτογνωσία για να προχωρήσει. Αγωνιστικά ξεκίνησε με ένα εξαντλητικό physical game αλλά οι τραυματισμοί την υποχρέωσαν να προσαρμοστεί. Κάπου φάνηκε να χάνει το δρόμο της μέσα σ όλα αυτά, αλλά το γεγονός ότι είναι ακόμη στο παιχνίδι και το παλεύει μέχρι τέλους είναι γιατί αποφάσισε να ζήσει και να πεθάνει ενωμένη.
Η ΧΑΝΘ, μια ιστορική ομάδα της πόλης, με μια γηπεδάρα απέναντι από το Λευκό Πύργο, ΠΡΕΠΕΙ να είναι ψηλά και ίσως ακόμη ψηλότερα από τη σημερινή της θέση (για να μην πω κατηγορία). Ρόστερ γεμάτο από τη μια, άπειρο από την άλλη, παίζει σύγχρονο μπάσκετ με ταχύτητα, πίεση στη μπάλα, εκτέλεση συστημάτων με συγχρονισμό και απαιτήσεις, βελτιώνεται καθημερινά και θα συνεχίσει να το κάνει αφού έχει περίσσεια όρεξη και ενέργεια.
Για τον Πιερικό τα έχουμε ξαναπεί. Κορμός από έμπειρους και έμπιστους παιχταράδες που προσπαθούν να πλαισιώσουν τα ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΑ. Μπασκετική φιλοσοφία βασισμένη στις δικές της δυνατότητες, όπου τα καλά μελετημένα συστήματα προσπαθούν να κρύψουν τις αδυναμίες που προκύπτουν σε επίθεση και άμυνα. Όταν μιλάς για τον Πιερικό δε γίνεται να μην αναφερθείς στη δουλειά που γίνεται στα πιο κάτω τμήματα και στις διακρίσεις που έρχονται κάθε χρόνο από εκεί.
Ο Πολύγυρος (δυστυχώς) δεν τα κατάφερε φέτος. Και σα να μην έφτανε αυτό, οι αμέτρητοι τραυματισμοί και μάλιστα σοβαροί κάνουν τη χρονιά ακόμη πιο δύσκολη. Πρώτα απ όλα υγεία σε όλα τα παιδιά που έχουν ψυχή και είναι μαχητές. Κι εφόσον διανύουμε κι άγιες μέρες, ο σύλλογος έχει μόνο μια επιλογή και είναι η ίδια που τον έφερε ως εδώ, να επιστρέψει στον ΠΥΡΗΝΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ και να πάρει ξανά δύναμη από εκεί.
Ο Εύοσμος είναι άλλη μια μεγάλη μπασκετική δύναμη της πόλης, με τεράστια ακαδημία και παράδοση. Χρειάζεται ανασύνταξη δυνάμεων, ενότητα, ολοκληρωμένο πλάνο και ίσως μεγαλύτερο βάρος στην τεχνογνωσία για να επιστρέψει όταν θα είναι πλέον έτοιμος, ΕΔΩ ΠΟΥ ΑΝΗΚΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ.
Αν λοιπόν καταφέρουμε να βλέπουμε τα πράγματα όπως είναι, αποδεχόμενοι σωστά την πραγματικότητα, τότε σίγουρα μπορούμε να εξελιχθούμε ατομικά και ομαδικά και κατ΄ επέκταση να προσφέρουμε το δικό μας κομμάτι σ αυτό που όλοι μας αγαπάμε… το ΜΠΑΣΚΕΤ (γιατί όχι και στην ίδια μας τη ζωή). ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ λοιπόν, άντε και λίγο ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΣ, ως αντίβαρο στις δυσκολίες της σημερινής εποχής (προσοχή μόνο μη το παρακάνετε γιατί θα σας πιάσουν κορόιδα!)
Keep balling…