Ο Άρης δεν έχει ανάγκη θριαμβολογίες, ούτε να πετάξει τη σκούφια του επειδή κέρδισε (μετά από 8 χρόνια) τον Παναθηναϊκό. Είναι ο… Άρης, μήπως πρέπει να ξανασυστηθεί στο ελληνικό κοινό; Έχει καλή ομάδα, έχει καλό προπονητή, έχει απροσπέλαστη έδρα, έχει υγιή βάση οικονομική, έχει πληρωμένους παίκτες, έχει απέναντι του κι έναν αντίπαλο με τα δικά του θέματα, με αλλαγή προπονητή, με “μπουκωμένη” περιφέρεια, με πολλούς γκαρντ, με… , με…!
Άρα να βγούμε στους δρόμους για μια απλή νίκη – εύκολη κιόλας – με τον Παναθηναϊκό μέσα στο Παλέ, κι ας έλειπαν 3 παίκτες; Σαφώς και όχι, ο Άρης δε χρειάζεται να πανηγυρίζει για τα αυτονόητα σύμφωνα με την ιστορία του. Οφείλει να είναι ψύχραιμος, που το εγγυάται αυτός ο αγέλαστος προπονητής του, οφείλει να μαθαίνει και να χτίζει, οφείλει πολύ απλά να συνεχίσει.
Ούτε παλάτια να χτίσει στην άμμο, που ακόμη υπάρχει, ούτε να πιστέψει ότι “έσπασε” η “δυάδα”. Η “δυάδα” για να “σπάσει” πρέπει να γίνουν πολλά. Μερικά απ’ αυτά οφείλουν να γίνουν το καλοκαίρι. Και πιστεύουμε ότι θα γίνουν, ίσως όχι σε τόσο μεγάλη κλίμακα που πάντα ο ανυπόμονος κόσμος του Άρη, γεμάτος νοσταλγία, θέλει!