Αναλυτικά όσα είπε:
Για την διαφορά του μπάσκετ στο παρελθόν και στο σήμερα:
Τότε υπήρχαν πολύ περισσότερα χρήματα. Αν μιλάμε για επαγγελαμτικά αθλητισμό την διαφορά την κάνουν τα χρήματα. Θυμάμαι όταν ξεκινούσα ο ΑΝΤ1 έδινε 350.000 στην τελευταία ομάδα. Αυτό έκανε την διαφορά. Μέχρι και η τελευταία ομάδα εφερνε παιχταράδες.
Για την Θεσσαλονίκη:
Κακά τα ψέματα όταν είχαμε την παντοκρατορία του Άρη και του ΠΑΟΚ σαν Θεσσαλονίκη δεν σκεφτόμασταν για το αύριο, ζούσαμε μόνο για το σήμερα. Επειδή μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό και υπάρχει έλλειψη χρημάτων είναι λογικό να υπάρχει αντίκτυπο.
Το μπάσκετ έχει πέσει, τα χρήματα έχουν πάει αλλού, δεν μπορεί μόνο με διαχείριση μία ομάδα. Μπορεί να γίνει καλή διαχείριση αλλά δεν φτάνει μόνο αυτό.
Για την απουσία του κόσμου από τον ΠΑΟΚ:
Ο κόσμος είναι οπαδός της νίκης, δεν έχει μάθει να χάνει, δεν έχει μάθει τι σημαίνει ήττα. Πρέπει να στηρίζουμε την ομάδα και στα δύσκολα. Ο ΠΑΟΚ παίζει σε ένα πολύ ωραίο γήπεδο, αν αντί για 1.000 άτομα τον έβλεπαν 4.000 θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
Αλλά επειδή ο κόσμος έχει μάθει στα μεγαλία, στα πρωταθλήματα, τα Κόρατς την Ευρωλίγκα είναι δύσκολο να χάνει από θεωρητικά υποδεέστερη ομάδα.
Μέσα σε όλα ανέβηκε και το ποδόσφαιρο και ο κόσμος μαζεύεται και εκεί. Είναι κακό ότι δεν υπάρχουν και δυνατές ομάδες στην Θεσσαλονίκη. Το μπάσκετ είναι πλέον στην Αθήνα. Οι τίτλοι είναι στην Αθήνα, στην Α2 υπάρχουν ομάδες μόνο στην Αθήνα.
Πλέον… δεν το έχω. Παλιά δεν έχανα ποτέ αλλά τώρα με ξεπερνάει.
Για τον Ηρακλή:
Ήταν ωραία στον Ηρακλή. Ερχόταν από μία δύσκολη κατάσταση και βγήκαν πάρα πολλά παιδιά που έπαιξαν πολύ ωραίο μπάσκετ. Δεν λέω για παίκτες όπως ο Διαμαντίδης που έπαιξαν στο κορυφαίο επίπεδο, ήταν πολλοί ακόμη. Ο Ηλιάδης, ο Παυλίδης, ο Ιγκόρ Μιλόσεβιτς. Ο Ηρακλής έδωσε την ευκαιρία σε πάρα πολλά παιδιά.
Για τον Διαμαντίδη:
Όταν ήμουν στον Ηρακλή ήμουν 28 χρονών. Είχα παίξει Ευρωλίγκα, Εθνική ομάδα και πήγα στον Ηρακλή και δεν μπορούσα να πασάρω. Ερχόταν ένα χέρι από εκεί που δεν το περίμενα, ήταν σαν τον… τιραμόλα.
Όταν σε μαρκάρει κάποιος σαν τον Διαμαντίδη γίνεσαι καλύτερος πασέρ.
Για την καλύτερη του ανάμνηση:
Η στιγμή που πήγα στην Εθνική ομάδα ήταν από τις πιο όμορφες. Για κάθε αθλητή είναι πολύ σημαντικό να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα.
Και εγώ μεγάλωσα με Γκάλη και Γιαννάκη και είχα αυτό το όνειρο.
Το κύπελλο Σαπόρτα, το παιχνίδι με τον Ολυμπαικό που κερδίσαμε στο τέλος στο Παλέ, η πρώτη χρονιά που φτάσαμε στον τελικό του Κόρατς, όλα αυτά ήταν επίσης ωραίες στιγμές.
Για την πρώτη του κλήση στην Εθνική Ελλάδος:
Ήμασταν στην Μόσχα, παίζαμε πρωταθλητριών με τον ΠΑΟΚ και θυμάμαι ότι μου είπαν “σε κάλεσε ο κόουτς Γιαννάκης στην Εθνική”. Ένιωσα δικαιωμένος, ένιωσα πολύ όμορφα. Ήταν η δικαίωση μιας μεγάλης προσπάθειας.
Για τον πιο δύσκολο αντίπαλο του:
Ο Μπάιρον Ντίκινς. Μου έκανε… πλάκα. Ήταν από τα πρώτα πλέιμεικερ που παίζαν στο ποστ. Στα δικά μας χρόνια αυτό γινόταν από ελάχιστους γκαρντ. Με πήγαινε μέσα στο καλάθι, είχε και το εξαιρετικό fade-away σου.
Λίγοι ξέρουν ότι ο Διαμαντίδης αρκετά στοιχεία του τα έχει πάρει από τον Ντίκινς.
Έκανε τα πάντα στην επίθεση, στην άμυνα μπορεί να μην έκανε πολλά, αλλά αν έκανε ίσως να μην τον βλέπαμε ποτέ στην Ευρώπη.
Για τον γιο του Αλέξανδρο που “μεγάλωσε” στα γήπεδα:
Γεννήθηκε την χρονιά που ήμουν στον Ηρακλή. Μετά στην ΑΕΚ με Ζήση, Μπουρούση, Χατζή. Οπότε ήταν κάτι λογικό για εκείνον να παίξει μπάσκετ.
Έκανε όλα τα αθλήματα και επέλεξε το μπάσκετ χωρίς να τον πιέσω.
Για την τωρινή του πορεία:
Είναι σε καλό δρόμο, σε έναν εξαιρετικό οργανισμό όπως ο Ολυμπιακός που τον έχουν αγκαλιάσει. Ήταν μία δύσκολη απόφαση αλλά νομίζω ότι κάναμε ότι καλύτερο για τον Αλέξανδρο.
Για το αν θα μπορούσε να παίξει στον ΠΑΟΚ και ο Αλέξανδρος:
Για να παίξει κάποιος σε κάποια ομάδα πρέπει να τον ζητήσει μία ομάδα. Ο ΠΑΟΚ δεν τον ζήτησε. Ο Άρης τον ζήτησε, με τον Ηρακλή έγινε και πολύ μεγάλη κουβέντα.
Για τις συμμετοχές του στην Α2:
Τον βοήθησε πάρα πολύ. Είναι ο κατάλληλος τρόπος για να γίνει η μετάβαση από το εφηβικό στο ανδρικό. Έφαγε μπασκετικό “ξύλο” και του έκανε καλό αυτό. Έχει βέβαια πολύ δρόμο ακόμη.