Ο Έλληνας σέντερ του ΠΑΟΚ μίλησε για τη φετινή δύσκολη χρονιά της ομάδας, τόνισε τη θέλησή του να μείνει, ενώ αναφέρθηκε και στη γνωριμία του με τον Μάικλ Τζόρνταν. Αναλυτικά είπε:
«Είναι μία πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους. Εγώ ακολουθώ το πρόγραμμα που μου έδωσε ο γυμναστής του ΠΑΟΚ και το τελευταίο διάστημα δειλά δειλά τρέχω περισσότερο έξω. Καλές είναι οι ασκήσεις που θα κάνεις σπίτι, αλλά τουλάχιστον μπορώ και κάνω κάποια πράγματα και εκτός. Το θέμα μπάσκετ είναι λίγο μακρινό ακόμα».
Για την πορεία του ΠΑΟΚ:
«Έχω την πίστη ότι θα μπορούσαμε να σωθούμε. Απλά έτσι όπως έγιναν τα πράγματα, όλα είναι υποθέσεις. Στην περίπτωσή μας βάσει του προγράμματός μας κάναμε κάποιες ήττες που μας στοίχισαν, όμως είχαμε σημαδέψει κάποια ματς. Εγώ το πίστευα. Όπως πίστευα και στην ομάδα όλη τη χρονιά. Υπήρχε ταλέντο, αλλά όχι σταθερότητα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι που συνέβη αυτό. Πέρα από τις δυσκολίες του καλοκαιριού, σε ένα βαθμό πιστεύω ότι η ομάδα αποπροσανατολίστηκε με το Champions League. Πιστεύω ότι έγινε μπέρδεμα σχετικά με τους πραγματικούς στόχους της ομάδας. Ένας στόχος ήταν η εξυγίανση, ένας δεύτερος να μην μπούμε σε περιπέτειες στο ελληνικό πρωτάθλημα. Στο Champions League δεν είχαμε την ίδια πίεση, αφού είχαμε ένα από τα πιο χαμηλά μπάτζετ της διοργάνωσης.
Σίγουρα είσαι ΠΑΟΚ και πρέπει να μπορείς να σταθείς με το brand name που έχεις. Όντως, για μένα αναλογικά πήγαμε πολύ καλύτερα στην Ευρώπη απ’ ό,τι στην Ελλάδα. Δεν μπορεί στην Ευρώπη να δείχνεις άλλο πρόσωπο και να κερδίζεις τη Σαραγόσα και την Μπρίντιζι που είναι δεύτερες και τρίτες στα πρωταθλήματά τους. Ήμασταν αποπροσανατολισμένοι και δεν είχαμε διάρκεια. Μπορεί να παίζαμε καλά για τρία δεκάλεπτα και στο τελευταίο να κολλούσαμε κι αυτό να μας κόστιζε τη νίκη».
Για το αν τώρα πρέπει να γίνει μία επανεκκίνηση:
«Πρέπει να γίνει ένα restart σε όλο το πρωτάθλημα, είναι ευκαιρία. Είναι άσχημο να χαρακτηρίζουμε ευκαιρία μία πανδημία, αφού το μπάσκετ και ο αθλητισμός περνούν σε δεύτερη μοίρα, όμως πρέπει να γίνει μία επανεκκίνηση. Και στον ΠΑΟΚ. Πιστεύω ότι η ομάδα έμαθε από το φετινό πάθημα. Πρέπει να γίνει καλύτερος προγραμματισμός. Είναι κάποια μικροπράγματα που μας στοίχισαν μέσα στη χρονιά. Είχαμε πολλές αλλαγές παικτών, τρεις προπονητές, δεν είχαμε το χρόνο λόγω των συνεχόμενων αγώνων να βελτιωθούμε μέσα από τις προπονήσεις και να αποκτήσουμε μία ομοιογένεια. Η διοίκηση έκανε όχι μόνο ό,τι περνούσε από το χέρι της, αλλά και παραπάνω για να είμαστε ικανοποιημένοι. Το αγωνιστικό πρόβλημα που είχαμε ήταν ότι αργήσαμε να βρούμε χημεία και ταυτότητα».
Για το αν θα μείνει στον ΠΑΟΚ:
«Δεν έχω συμβόλαιο. Έχει γίνει μία κουβέντα, θα δούμε πώς θα είναι τα πράγματα. Εμένα με ενδιαφέρει να μείνω. Εισέπραξα πολλή αγάπη και ήμουν ευχαριστημένος».
Για τη φετινή Basket League:
«Το πρωτάθλημα είχε ενδιαφέρον και ήταν ανταγωνιστικό. Δεν μπορούσες να υποτιμήσεις κάποιον αντίπαλο. Ίσως είναι ευκαιρία να αλλάξουν κάποια πράγματα. Για μένα είναι σημαντικό να μειωθεί ο αριθμός των ξένων. Να μπορούν να παίζουν Έλληνες παίκτες και να «βγαίνουν». Είναι ένα εξαγώγιμο προϊόν ο Έλληνας παίκτης, όμως πρέπει να υπάρχει χώρος για να παίξουν. Δεν πιστεύω ότι έρχονται ξένοι παικταράδες ώστε να πεις «που να βρω χρόνο να παίξω». Υπάρχουν παραδείγματα παιδιών που βρίσκουν χώρο και χρόνο συμμετοχής και είναι πολύ καλοί.
Για μένα το ιδανικό θα ήταν οι τέσσερις ξένοι, όμως το θεωρώ πολύ δύσκολο. Μπορεί να φοβούνται οι παράγοντες, μπορεί να ακούν και τους μάνατζερ που φέρνουν πιο εύκολα και αλλάζουν πιο εύκολα ξένους παίκτες. Εγώ πρόλαβα την Α1 με τους κοινοτικούς. Τώρα μπορείς να έχεις έξι Αμερικανούς και σχεδόν όλες οι ομάδες το κάνουν ίσως γιατί είναι πιο φτηνοί. Επηρεάζει σε ένα βαθμό και την ποιότητα του πρωταθλήματος».
Για τα κριτήρια συμμετοχής που πρέπει να μπουν και τις συζητήσεις ΕΣΑΚΕ – ΠΣΑΚ:
«Ως προς τον ΠΣΑΚ πιστεύω ότι πρέπει να είναι η φωνή όλων των παικτών όπως βλέπουμε σε άλλα πρωταθλήματα. Τα παιδιά του Δ.Σ. του Συνδέσμου κάνουν τεράστια προσπάθεια αλλά καλό θα ήταν να ακούγονται οι φωνές των παικτών, γιατί αυτοί είναι η βιτρίνα. Υπάρχουν πολλοί από πίσω που κάνουν τεράστια δουλειά για το πρωτάθλημα, όμως κάποιοι βγήκαν και είπαν ότι χωρίς παίκτες δεν υπάρχει μπάσκετ. Είναι ακραίο, αλλά σε ένα βαθμό είναι αλήθεια. Πρέπει να βρεθεί μία φόρμουλα ώστε όλοι οι φορείς να συνεργαστούν.
Όσο για το τι θα γίνει, επειδή αυτήν τη στιγμή βαδίζουμε σε αχαρτογράφητα νερά γιατί δεν ξέρουμε τι θα συμβεί. Πολλοί μιλούν για δεύτερο κύμα του κορωνοϊού τον Σεπτέμβριο. Είναι μάι ευκαιρία για να αλλάξουν κάποια πράγματα. Δεν ξέρω τι θα είναι το πιο σωστό, αν αυξηθούν ή μειωθούν οι ομάδες, αν θα υπάρχει όριο στο μπάτζετ, η εμπορικότητα των ομάδων. Εφόσον υπάρχει χρόνος μπορείς να προγραμματίσεις για να βελτιωθεί το προϊόν».
Για το τι τον πείραξε περισσότερο φέτος:
«Ότι δεν ολοκληρώθηκε η χρονιά και με τη διακοπή βρισκόμασταν τελευταίοι. Ήθελα να σώσουμε την παρτίδα και μου έχει αφήσει μία περίεργη γεύση και μου δίνει έντρα κίνητρο για του χρόνου, νιώθω ότι έχω αφήσει κάτι στη μέση».
Για το τι κρατάει από τη φετινή χρονιά:
«Αν και η ομάδα δεν πήγε τόσο καλά, υπήρξαν καλές στιγμές. Σίγουρα μία απ’ αυτές ήταν η νίκη επί του Άρη, και επειδή παίξαμε πολύ καλό μπάσκετ. Επίσης κάποια ματς του Champions League, όπως η μεγάλη νίκη επί της Σαραγόσα».
Για τον δυσκολότερο αντίπαλό του:
«Ο Βασίλης Καββαδάς είναι θωρηκτό! Έχουμε βρεθεί συμπαίκτες δύο χρονιές στον Πανιώνιο. Είμαστε πολύ φίλοι, είμαι πολύ καλό παιδί αν και βγάζει προς τα έξω ένα… ψαρωτικό ύφος. Είναι φοβερό και συναισθηματικό παιδί. Ήταν πολύ δύσκολος αντίπαλος. Είχε καλούς σέντερ. Ο Παπαγιάννης είναι καλός και μακρύς. Ο Σάμουελς ήταν πολύ καλός στο να βάζει το κορμί του και να εκμαιεύσει ένα φάουλ. Σούταρε και πολύ καλά για το ύψος του. Το ταλέντο του δεν το αμφισβητεί κανείς, ήταν παίκτης Ευρωλίγκας».
Για τον Βαγγέλη Μαργαρίτη:
«Πέρα από το χαρακτήρα, που όλοι ξέρουμε, είναι τρομερός εργάτης. παρότι είναι 37 στα 38, έχει το ίδιο κίνητρο με όταν πρωτοέπαιξε στην Α1. Είναι ακούραστος. Πονάει πολύ την ομάδα και είναι σωστός αρχηγός».
Για το μήνυμά του στον κόσμο:
«Έχουμε αφήσει πράγματα στη μέση και θέλω του χρόνου να πετύχουμε αυτά που δεν πετύχαμε φέτος. Αισιοδοξία, γιατί θα έρθουν πολύ καλύτερες μέρες για τον ΠΑΟΚ».
Για την εμπειρία του με τον Μάικλ Τζόρνταν:
«Ήμουν πολύ τυχερός. Τον γνώρισα το 2006 στο πλαίσιο του καμπ του «Jordan Brand Classic». Είναι μία μοναδική εμπειρία, την οποία όσο και να περιγράφουμε, χάνει στα λόγια. Η πρώτη γνωριμία έγινε στο Μιλάνο. Αφού έβγαινε μέσα από κάποιες διαδικασίες ο MVP της κάθε χώρας, κάναμε οι MVP μια ομάδα και πήγαμε στις ΗΠΑ για να παίξουμε με τους συνομήλικούς μας Αμερικανούς. Το τελευταίο χρονικά ευρωπαϊκό καμπ που έγινε ήταν στην Ιταλία, απ’ αυτό βγήκε και ο Μέλι. Εκεί ήταν ο Τζόρνταν και τον γνωρίσαμε. Κάθε αθλητής είχε μαζί του 10-15 λεπτά για να γίνει μία πρώτη γνωριμία και μετά βρεθήκαμε στη Νέα Υόρκη τον Απρίλιο του 2007. Από εκείνη την ομάδα που κάναμε τα πιο γνωστά παιδιά είναι ο Μέλι, ο Κουλάγκιν και ο Μπατούκ. Εγώ ήμουν στην 3η Λυκείου και μέσω αυτού του καμπ μπήκα στη διαδικασία να σκεφτώ την Αμερική για μένα. Μέσα από εκείνο το καμπ ήρθα σε επαφή με κάποιους που με προσέγγισαν για να παίξω στο κολεγιακό πρωτάθλημα. Με ενδιέφερε και να σπουδάσω κάτι και ήταν η ιδανική μετάβαση για μένα».
Για το Last Dance:
Πολλοί μπορεί να λένε ότι κι άλλοι αθλητές μπορούν να μπουν στην κουβέντα για τον κορυφαίο όλων των εποχών. Όμως ήταν και το τάιμινγκ τέτοιο. Ο Τζόρνταν ήταν πρωτοπόρος σε πολλά. Είναι τι κληρονομιά άφησε στο μπάσκετ. Είναι άδικη η σύγκριση, είναι άλλες εποχές τώρα. Με τον ΛεΜπρον θα μπορούσε να γίνει σύγκριση μόνο όταν σταματήσει το μπάσκετ και δούμε τι κατάφερε ο ένας και τι ο άλλος. Πλην τούτου, εμένα αυτό που μου αρέσει στα ντοκιμαντέρ είναι ότι υπάρχει ένας ρομαντισμός. Βλέπουμε μία διαφορετική εποχή, το μπάσκετ ήταν διαφορετικό. Βλέπουμε πολλές ανέκδοτες ιστορίες. Στη σημερινή εποχή, με την επαφή που έχει ο κόσμος με τους αθλητές μέσω των social media, δεν πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει ένα αντίστοιχο ντοκιμαντέρ για τον ΛεΜπρον, ας πούμε.
Για τις διαφορές με το σήμερα:
«Τότε το μπάσκετ ήταν πιο φίζικαλ. Αν πάρω από τη θέση μου, υπήρχαν σέντερ – φόβητρα, ο Γιούιν, ο Ρόμπινσον, ο Ολάζουον, μετά ο Σακίλ. Είδαμε παίκτες που είχαν κινήσεις με πλάτη και πολλά άλλα. Πέρα από το αθλητικό κομμάτι, όπου η κατάσταση τα τελευταία χρόνια στο ΝΒΑ έχει ήδη ξεφύγει, βλέπεις σέντερ που αθλητικά μπορούν να κάνουν… παπάδες, αλλά παίζουν σχεδόν μόνο πικ εντ ρολ. Δεν έχουν τις κινήσεις ή το footwork του Ολάζουον. Το μπάσκετ είναι «μόδα». Υπάρχουν τάσεις ανά περιόδους. Εξελίσσεται συνεχώς και πρέπει να προσαρμόζονται και οι παίκτες. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ ακολουθεί το ΝΒΑ τα τελευταία χρόνια, από πλευράς κανονισμών, αθλητικότητας. Πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο. Αν δε βελτιωθείς στο αθλητικό κομμάτι, μένεις πίσω. Πρέπει να υπάρχει και το ταλέντο, και το διάβασμα του παιχνιδιού».