Αυτή η ομάδα, πράγματι, τα έχει όλα, και το κυριότερο; Έχει διάθεση, έχει ενέργεια, έχει “θέλω”, άρα όταν θα έχει χρόνο δουλειάς σαν ομάδα, θα έχει και το “μπορώ”. Χθες με τους αδύναμους Βόσνιους οι παίκτες μας έπεφταν για τις μπάλες, βουτούσαν στα άουτ, έτρεχαν πάνω – κάτω, θαρρείς και έβλεπαν απέναντι τους τον δαίμονα τους πέρσι, τον αξύριστο Μίλος, το θηρίο Ραντούλιτσα και τον ύπουλο σκόρερ Μπογκτάνοβιτς;
Ή μήπως σαν να έβλεπαν τη λαβωμένη μα τόσο ισχυρή έτσι κι αλλιώς Ισπανία του ενός Γκασόλ; Άλλωστε καλά κάνουν και τους βλέπουν μπροστά τους, γιατί μάλλον αυτούς θα βρούμε, έναν απ’ τους δύο, στο κρίσιμο και καταραμένο τα τελευταία χρόνια “χιαστί”. Με τόση ενέργεια τους καταφέρνουμε, μα διάολε, χρειάζεται και κάτι παραπάνω.
Η άμυνα πάει καλά, η επίθεση φτιάχνεται. Οι ρόλοι είναι εύκολοι και κατανοητοί. Απ’ τη μια αλτρουισμός, απ’ την άλλη η μπάλα όταν “καίει” ο χρόνος μοιάζει σαν να βιάζεται να φύγει απ’ τα χέρια μας. Θέλουμε δημιουργία στο λόου ποστ κι αυτό μπορεί να το δώσει ο “πεταχτάρης” Πρίντεζης και ο μπασκετικός Μπουρούσης, όχι όμως και ο Γκας Κούφος, που όμως είναι πολύ καλός rim protector που λένε και οι ΝΒΑ analysts.
Άρα; Μήπως θέλουμε ένα πιο old fashioned μπάσκετ. Έχουμε τον ηγέτη μας, Σπανούλης λέγεται, έχουμε τρεχαντήρια δίπλα του, έχουμε τον μυαλωμένο Ζήση, έχουμε τριάρια σούπερ, έχουμε τεσσάρι Αντετοκούνμπο (υπάρχει θέμα εδώ), έχουμε πεντάρια. Είμαστε διατεθεμένοι να θυσιάσουμε το “εγώ” μας και να δώσουμε τη μπάλα στον καλύτερο παίκτη μας; Θέλουμε να κάνουμε σκριν στον Σπανούλη καλά ή να ανοίξουμε χώρο για να παίζει “απομόνωση” απ’ την κορυφή ο Γιάννης;
Πιστεύουμε ότι το θέλουμε, και ότι το ξέρουμε ότι ίσως κάτι τέτοιο να λείπει. Κι εδώ που τα γράφουμε, είναι και νωρίς ακόμη, και δεν είναι δικαιολογία. Δώδεκα μέρες έχουμε για το τζάμπολ, δεν είναι και λίγο. Ένα φιλικό σήμερα και μετά προπονήσεις και μετά “Ακρόπολις“. Και μετά πρώτη αγωνιστική με τους ψευτογείτονες. Έχουμε χρόνο, έχουμε καλά συστατικά, έχουμε καλό μάγειρα, το “αλατοπίπερο” που μας λείπει, θα εμφανιστεί, ελπίζουμε, όταν πρέπει!