Απόψεις

Το ανέκδοτο τελειώνει, αλλά…

Το πέταγμα του… χαρταετού πέρασε στην ιστορία, αλλά ο Άρης ακόμη περιμένει τη λύση στο διοικητικό – οξύτατο – πρόβλημα που τον ταλαιπωρεί ελέω Λάσκαρη. Όλα δείχνουν ότι η ΚΑΕ θα γυρίσει σελίδα, αλλά το θέμα είναι το πως θα σταθεί στα πόδια της. Γράφει ο Κώστας Κούσης…

Έτσι πρέπει να γίνει!

Καιρό τώρα είμαι… κρεμασμένος πάνω από το πληκτρολόγιο, θέλοντας να γράψω ένα κείμενο για την επικαιρότητα του μπασκετικού ΑΡΗ. Επειδή, όμως, τις περισσότερες φορές οδηγός μου ήταν ο θυμός, πάντα στο τέλος έκλεινα τον υπολογιστή και έλεγα στον εαυτό μου να συνεχίσει την «σιγή ασυρμάτου».

 

Μια ακτίδα φωτός… αλλά μόνο με διπλή ενίσχυση

 

 

Oύτε λόγος… Ο ΠΑΟΚ έκανε-κυρίως στο 2ο ημίχρονο-μεγάλη προσπάθεια, ηρωική, συγκλονιστική στην κυριολεξία. Το οτι έχασε και πάλι είναι ένα θέμα, η ήττα δεν πρέπει να γίνεται συνήθεια, αλλά απέναντι του είχε μια καλύτερη ομάδα. Και στον όμιλο ο ΠΑΟΚ φαίνεται να είναι η 7η ομάδα σε δυναμικότητα. Oι Ισπανοί είχαν στόχευση, ήταν οργανωμένοι, είχαν συνεργασίες, κορμιά, δεν ήταν σούπερ, αλλά σίγουρα σε ένα επίπεδο πιο πάνω.  

 

Οι κατοστάρες που κάνουν… κακό!

Προ ετών είχαμε αναφερθεί στο θέμα των μεγάλων διαφορών και των “άνισων” συνθηκών με τις οποίες αντιμετωπίζουν αγώνες μικρών ηλικιών προπονητές και ομάδες. Δυστυχώς από τότε δε σημειώθηκε κάποια ιδιαίτερη πρόοδος, τουλάχιστον σε εντυπωσιακό ρυθμό.

Οι φήμες λένε… Για δανεισμούς, δανεικά, πίτσες και μεταγραφές!

Ξυπνάς μετά από μια επεισοδιακή νύχτα και βλέπεις ένα σωρό μηνύματα στο κινητό, που είναι μια μπαχατέλα μοντέλο αντικατάστασης αφού το κανονικό δικό σου έσπασε μετά από μια ήττα που δεν έπρεπε να γίνει. Οπότε με τόσα μηνύματα, πώς μπορείς να απέχεις απ’ το πληκτρολόγιο; Εδώ έγιναν προπονητές από το πληκτρολόγιο ή από το μικρόφωνο, αλλά κυρίως από τον καναπέ, τόσοι και τόσοι, εμείς θα απέχουμε; Με τόσες φήμες γύρω μας, είναι αδικαιολόγητο να απέχουμε…

Χωρίς αιχμαλώτους!

Το πέρασμα του ΑΡΗ από την έδρα του Λαυρίου, ήταν βγαλμένο από κινηματογραφική ταινία δράσης και έμοιαζε με αποστολή αυτοκτονίας κομάντο σε στρατόπεδο κατοχής. Η ομάδα, για 35 λεπτά, βασάνιζε τον κόσμο και τον εαυτό της σκάβοντας τον «λάκκο» της. Και μέσα από ένα «κανονικό» αγωνιστικό πεντάλεπτο, κατάφερε να αποδράσει χωρίς να αφήσει… αιχμαλώτους πίσω της.

Μπαμ, ζιπ, αχ….

H κανονικότητα αργεί στον ΠΑΟΚ. Θα έρθει όταν ο Ντίλαρντ φορέσει και τους δύο φακούς επαφής, όταν ο Κόνιαρης επιστρέφει και θα είναι στο 100%, όταν μπει σε καλό ρυθμό ο Χαραλαμπόπουλος, όταν ο Ζάρας ξεπεράσει την θλάση, όταν ο Κλάσεν αφήσει επιτέλους τις ενοχλήσεις στο γόνατο που του επανέφεραν το πρόβλημα της δισκοκήλης.

Όποιος βιάζεται, στο Ιβανώφειο, σκοντάφτει!

Η δύσκολη νίκη του Ηρακλή στην Καρδίτσα, 2η σερί επί του ίδιου αντιπάλου, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο, απέδειξε για ακόμη μία φορά πως ούτε φέτος ο δρόμος προς την Α1 είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Όλες οι ομάδες της κατηγορίας, ιδίως στην έδρα τους, είναι σκληρά “καρύδια” και θα πρέπει οι ομάδες που έχουν εκ προοιμίου πρωταγωνιστικές βλέψεις να κερδίζουν μέσα σε δύσκολες συνθήκες. 

Μετεξεταστέος στο πρώτο διαγώνισμα ο ΠΑΟΚ

Το αποτέλεσμα είναι σημαντικό, για αυτό παλεύεις, αλλά θα ήταν το πρώτο δεδομένο, αν ο ΠΑΟΚ στο Παλέ έκανε αυτό που έπρεπε και η απορία για το πώς έπαιξε ήταν άνευ λόγου και ουσίας. Τώρα; Πρώτο και βασικό η εικόνα της ομάδας… Ποιο αποτέλεσμα; Στο -19 βρέθηκε ο ΠΑΟΚ και αυτό δεν έγινε στο 1ο δεκάλεπτο, αλλά στο 3ο.

Δράκο έχω, παραμύθι ψάχνω!

Δεν περίμενα να γίνει το ντέρμπι και να κερδίσει ο Άρης, για να γράψω ένα από εκείνα τα «εύκολα» κείμενα που γράφονται μετά από νίκες επί του Π.Α.Ο.Κ. Πάντα έχει αξία μια νίκη σε ένα τέτοιο παιχνίδι, πάντα ο κόσμος – και ειδικά ο ταλαιπωρημένος γίγαντας κόσμος του Άρη – την απολαμβάνει με ιδιαίτερο τρόπο, όμως εγώ βλέπω τα πράγματα από μια δική μου οπτική. Και θέλω να την μοιραστώ μαζί σας.

Scroll to Top