Μπλογκς

Έτσι πρέπει να γίνει!

Καιρό τώρα είμαι… κρεμασμένος πάνω από το πληκτρολόγιο, θέλοντας να γράψω ένα κείμενο για την επικαιρότητα του μπασκετικού ΑΡΗ. Επειδή, όμως, τις περισσότερες φορές οδηγός μου ήταν ο θυμός, πάντα στο τέλος έκλεινα τον υπολογιστή και έλεγα στον εαυτό μου να συνεχίσει την «σιγή ασυρμάτου».

 

Το παιχνίδι της χρονιάς!

Ούτε πίσω από τις λέξεις πρέπει να κρυβόμαστε, ούτε πίσω από το δάκτυλό μας. Ο Άρης παίζει το Σάββατο το παιχνίδι της χρονιάς, τον νοκ άουτ ημιτελικό Κυπέλλου Ελλάδος, κόντρα στην Α.Ε.Κ. Και βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι, το οποίο θα καθορίσει και το υπόλοιπο της σαιζόν.

Το δικαίωμα του Πρίφτη

Είναι κοινώς αποδεκτό ότι το τμήμα μπάσκετ του Άρη, αποπνέει υγεία και αισιοδοξία. Η έλευση της οικογένειας Λάσκαρη έχει φέρει μια ηρεμία και την ελπίδα ότι πολύ σύντομα, οι επιτυχίες θα βρεθούν στο κατώφλι των «κιτρίνων». Την ίδια στιγμή, το αγωνιστικό δείχνει να βαδίζει σε ένα καλό μονοπάτι. Χωρίς να παίζει το καταπληκτικό μπάσκετ, έχει καταφέρει να κερδίσει όλα τα παιχνίδια που έπρεπε να κερδίσει. Και, ομολογουμένως, υπάρχουν ακόμη πολλά περιθώρια βελτίωσης.

 

Δεν είναι μόνο ο Γκασόλ!

 

Πολλές οι αναλύσεις για την αυριανή μας αντίπαλο, την Ισπανία. Οι περισσότερες αρχίζουν και τελειώνουν, και όχι άδικα, στον Παού Γκασόλ. Είναι το σημείο αναφοράς, ο άνθρωπος στον οποίο ακουμπάει περισσότερες φορές η μπάλα όταν πρέπει να μπει στο καλάθι, αυτός απ’ τον οποίο αρχίζουν και συνήθως τελειώνουν οι Ισπανικές επιθέσεις.

 

Το συμφέρον των ομάδων της Θεσσαλονίκης

 

Η ρήξη της Ευρωλίγκας με τη FIBAείναι προ των πυλών. Κι αυτή τη φορά θα είναι πιο δυνατή απ’ την πρώτη του 2001, όπου μετείχαν οι ελληνικές ομάδες, όχι όμως οι Ιταλικές και οι Ισπανικές, ή τέλος πάντων όχι όλες. Είναι δεδομένο ότι θα «μιλήσει» και πάλι το χρήμα, και η Παγκόσμια Ομοσπονδία είναι αυτή τη στιγμή «από πάνω» σ’ αυτό τον τομέα.

 

Έχει χρήμα να μοιράσει και είναι επίσης δεδομένο ότι οι της FIBAείναι αποφασισμένοι. Άρα πάμε στο ερώτημα: «τι κάνουμε εμείς;», κι όπου «εμείς» εννοούνται οι ομάδες της Θεσσαλονίκης. Θα το πούμε πολύ «λαϊκά»: «πάμε με όποιον ρίξει τα πιο πολλά». Δεν μπορούν ομάδες με κόσμο και ιστορία ακόμη και στα ευρωπαϊκά κύπελλα όπως ο Άρης κι ο ΠΑΟΚ, που τα γεμάτα τους γήπεδα κοσμούν τα σάιτ της Ευρωλίγκα και της ΦΙΜΠΑ να μην μπορούν να παίξουν, ακόμη κι αν πάρουν το… πρωτάθλημα! Δεν υπάρχει πουθενά αυτό, παίρνεις πρωτάθλημα στη χώρα σου και δεν μπορείς να παίξεις αν δεν έχεις συμβόλαιο με την Ευρωλίγκα, που αυτή τη στιγμή έχει 3ετές ο ΠΑΟ και μονοετές ο Ολυμπιακός.

 

Οι δύο πλούσιοι, δηλαδή, να παίζουν στα σαλόνια κι οι υπόλοιποι να στριμώχνονται, αν μπορούν κιόλας, στο γεμάτο ρωσικές και τουρκικές ομάδες Eurocup και να μην ασχολούνται καν με το ολοένα και αναπτυσσόμενο EuroChallenge. Δεν υπάρχει έτσι ευρωπαϊκό μπάσκετ, βεβαίως, κι αυτό το καταλαβαίνουν όλοι…

 

Tips

  ΠΑΟΚ και Άρης, λοιπόν, θα πρέπει να εκμεταλλευθούν, από φέτος κιόλας το καλοκαίρι, τα όπλα τους, στην κόντρα που θα προκύψει και να πάνε με τον δυνατό. Ποια είναι αυτά; Ο κόσμος, το γεμάτο γήπεδο, οι ωραίες εικόνες της κερκίδας που λατρεύουν οι marketers και οι «κρύοι» ξένοι, η ιστορία και το όνομα τους. Όσο να’ναι, τους ξέρουν περισσότερο ακόμη κι απ’ την Γκραν Κανάρια ή την Τούροφ… Μπορούν να βγουν κερδισμένοι. Η ΦΙΜΠΑ θέλει ομάδες με παράδοση και κόσμο στο πρωτάθλημα της. Θα ρίξει χρήμα. Είναι μια ευκαιρία να πάρουν και χρήμα και να παίξουν και Ευρώπη. Και σε ανώτερο επίπεδο, όχι να παρακάλανε να παίξουν στο… Eurocup, για να έχει ο Ισπανός πέντε ομάδες στην Ευρωλίγκα. Φτάνει…

Οι ολοζώντανες μνήμες των ντέρμπι και η σημερινή ευθύνη όλων!

 

Με αφορμή τον επικείμενο αγώνα του Σαββάτου μεταξύ του ΠΑΟΚ και του ΑΡΗ, θα ήθελα να κάνω ένα σύντομο flashback στο παρελθόν και να αναφερθώ στα ιστορικά εκείνα ντέρμπυ της πόλης μεταξύ των δύο αυτών ομάδων, ντέρμπυ που έχουν γράψει ιστορία στο ελληνικό μπάσκετ.

 

Οι δικές μου προσωπικές αναμνήσεις από τους αγώνες των αιωνίων αντιπάλων ξεκινούν από το 1977, που για πρώτη φορά ως παίκτης του Παοκ, αντιμετώπισα τον Άρη στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο, με συμπαίκτες τους Μάνθο Κατσούλη, Γιάννη Πολίτη, Παναγιώτη Μήτα, Γιώργο Καραμβέρη και αντιπάλους τον Διαμαντή Σκόνδρα, Χάρη Παπαγεωργίου, Διονύση Ανανιάδη και πολλούς άλλους.

 

Είναι ακόμη ολοζώντανες οι μνήμες μου από εκείνη την εκπληκτική ατμόσφαιρα του γηπέδου που πραγματικά παλλόταν συθέμελα σε ρυθμούς μπασκετικούς, ενώ παίκτες και οπαδοί δημιουργούσαν ένα απίστευτο κλίμα, ο καθένας από την πλευρά του. Κάτι που αξίζει να αναφερθεί, είναι πως οι αγώνες ΠΑΟΚ-ΑΡΗ τότε γινόταν με την παρουσία των φιλάθλων και των δύο ομάδων, γεγονός που μοιάζει απραγματοποίητο και ουτοπικό για την σημερινή εποχή, με την πόλωση που έχει δημιουργηθεί μεταξύ των οπαδών των ομάδων.

 

Στη συνέχεια όλοι γνωρίζουμε πως το μπάσκετ γνώρισε τη μεγαλύτερη ως σήμερα άνθιση του με τη Θεσσαλονίκη να είναι όντως η μπασκετομάνα, με τον μεγάλο αθλητή Νίκο Γκάλη να πρωταγωνιστεί αλλά και τους Παναγιώτη Γιαννάκη, Παναγιώτη Φασούλα, Λευτέρη Σούμποτιτς, Μπανιε Πρέλεβιτς, Τζων Κόρφα να χαρίζουν φοβερές στιγμές στον κόσμο. Οι αγώνες ΠΑΟΚ –ΑΡΗ έβγαζαν τότε τον πρωταθλητή Ελλάδος και η πόλη μας ήταν το κέντρο του ελληνικού μπάσκετ.

 

Η εκπληκτική αυτή ατμόσφαιρα όμως δεν υπήρχε μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά θα τολμούσα να πω πως ολόκληρη η πόλη μια εβδομάδα πριν και μια μετά από τους αγώνες, ζούσε και ανέπνεε στο ρυθμό του μπάσκετ. Ήταν ένα γεγονός μεγάλης σημασίας για την πόλη και όλες οι παρέες συζητούσαν και σχολίαζαν τους αγώνες αυτούς. Πιστεύω πως ο κόσμος πραγματικά λάτρευε το μπάσκετ εκείνη την εποχή και σε αυτό συντέλεσαν πολλοί παράγοντες, τα μεγάλα ταλέντα, η ερασιτεχνική και αθώα αγάπη όλων των παραγόντων άλλα και άλλοι πολλοί λόγοι.

 

Στην πορεία η Αθήνα διεκδίκησε τους παίκτες και την επιτυχία του αθλήματος και έτσι σιγά σιγά άρχισε να σβήνει αυτή η ατμόσφαιρα από τη Θεσσαλονίκη και τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως όλοι ξέρουμε λίγο-πολύ, με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σήμερα όπου τα πράγματα είναι μάλλον αδιάφορα. Κανείς δεν ασχολείται πλέον με τους αγώνες μπάσκετ ΠΑΟΚ-ΑΡΗ εκτός από τους φανατικούς του αθλήματος. Ωστόσο διατηρούμε όλοι εμείς την ελπίδα ότι τα πράγματα θα αλλάξουν, και θα ζήσουμε και πάλι ανάλογες στιγμές όπως στο παρελθόν.

 

Είναι πραγματικά άσχημο για εμάς που ζήσαμε εκείνη την εποχή να βιώνουμε σήμερα την μέτρια αν όχι παρακμιακή κατάσταση του θεσσαλονικιώτικου μπάσκετ και αν έπρεπε να κλείσω με μια ευχή-προτροπή, αυτή θα ήταν να αναλάβουν όλοι την ευθύνη τους για τη σημερινή κατάσταση και να βάλουμε από κοινού τις δυνάμεις μας, χωρίς έχθρες, μίση και αντιπαλότητα για να την ανατρέψουμε, ώστε το μπάσκετ να γίνει και πάλι πρωταγωνιστής στην πόλη και οι ομάδες της Θεσσαλονίκης να καταλάβουν και πάλι τη θέση που τους αξίζει.

Η απάντηση του Μπάσκετ θα έχει και συνέχεια!

 

Το ελληνικό μπάσκετ πανηγυρίζει άλλη μια επιτυχία, άλλη μια μεγάλη, για την ακρίβεια, επιτυχία. Είναι η τρίτη σερί Ευρωλίγκα που έρχεται στη χώρα, είναι ένα τεράστιο επίτευγμα αυτό. Είναι βέβαιο πως με τη μεθοδικότητα που υπάρχει, αυτές οι επιτυχίες θα έχουν και συνέχεια. Είμαστε μια υπερδύναμη του μπάσκετ στον κόσμο και όμως εντός των τειχών φερόμαστε ως… εχθροί σε ένα τέτοιο άθλημα, σε εκατοντάδες χιλιάδες αθλητές και αθλήτριες που θέλουν καλές συνθήκες, απλά. Δε ζήτησαν ούτε ακριβές προετοιμασίες στο εξωτερικό, δε ζήτησαν πανάκριβους προπονητές και βάρη από χρυσό!

 

Ζήτησαν απλές ανθρώπινες συνθήκες στα γήπεδα, θέρμανση στα αποδυτήρια και ζεστό νερό, πληρωμένους τους προπονητές που όλη την ημέρα προπονούν παιδάκια από 7 χρονών μέχρι επαγγελματίες 37 χρονών, οδοιπορικά στις ομάδες για να πηγαίνουν στην άλλη άκρη της χώρας να παίξουν μπάσκετ, και να μη ματώνουν άλλο οι καθημερινοί άνθρωποι που έχουν το σαράκι και την αγάπη και στέκονται παραγοντικά δίπλα στις ομάδες.

 

Είναι δεδομένο το σκάνδαλο αδιαφορίας σε βάρος του ελληνικού μπάσκετ, των ομάδων του και της παραγωγικής του διαδικασίας. Εμείς πρώτοι ή και τελευταίοι, δεν έχει σημασία αυτό, φωνάζαμε για την αδικία, γράφουμε για τις σκανδαλώδεις χορηγίες στο ποδόσφαιρο, για την μονόπλευρη προβολή απ’ τα περισσότερα ΜΜΕ του ποδοσφαίρου.

 

Αντίπαλος μας δεν είναι όμως το ποδόσφαιρο. Ας κάνουν ό,τι θέλουν αυτοί που τους αρέσει να κολυμπάνε στη λάσπη και μετά να κατηγορούν τον διπλανό στο λασπόλουτρο. Αντίπαλος μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός, τα δικά μας όρια, που έχουμε αποδείξει ότι με τη δουλειά μπορούμε εύκολα να τα ξεπερνάμε. Προσοχή – δε σημαίνει ότι θα σκύψουμε το κεφάλι. Εφ’ όσον όμως δεν μάθαμε να διεκδικούμε, παρά μόνο να φωνάζουμε και όταν έρθει η ώρα για αγώνες, να κάνουμε πίσω (βλ. απεργίες ΠΣΑΚ, τηλεοπτικά Α1 κλπ.), τότε θα πρέπει να βρούμε άλλον τρόπο αντίδρασης.

 

Αυτός είναι οι νέες επιτυχίες, η συνέχιση της καλής δουλειάς που γίνεται απ’ όλους, η ακόμη μεγαλύτερη εξειδίκευση των Ελλήνων προπονητών που δουλεύουν με τα μικρά παιδιά. Μ’ αυτόν τον τρόπο θα τους αναγκάσουμε να καταλάβουν, αργά ή γρήγορα, το λάθος τους. Αυτό κι αν είναι μεμψιμοιρία, από μία άποψη. Είναι όμως και μια πολιτισμένη αντίδραση ενός αθλήματος που έχει μάθει να μιλάει με τα έργα του, με τις επιτυχίες του.

 

Ο ΟΠΑΠ οφείλει να κοιτάξει καλύτερα το προιόν που λέγεται μπάσκετ. Ο ΕΣΑΚΕ και η ΕΟΚ, το ίδιο, τα τηλεοπτικά κανάλια ακόμη περισσότερο. Οι αγκυλώσεις και οι περιέργειες θα πρέπει να τελειώσουν. Δε γίνεται να μπαίνουν οι αγώνες του μπάσκετ στο κουπόνι του ΟΠΑΠ και να παίρνουν 1-2 εκ. ευρώ όλες μαζί και οι πρωταθλητές Ευρώπης ΠΑΟ και Ολυμπιακός να παίρνουν λιγότερα απ’ τον Λεβαδειακό και τον Αστέρα Τρίπολης!

 

Δουλειά, λοιπόν, έτσι θα συνεχίσει το μπάσκετ, έτσι θα φέρουμε κι άλλες επιτυχίες και θα δείτε ότι σύντομα όλοι θα ακολουθήσουν τον δρόμο του. Και κάποιοι θα γλύψουν εκεί που τώρα φτύνουν…

Άχρηστα ρολόγια!

  Μπορεί όλα τα φώτα να πέφτουν πάνω στο Παναθηναικό και τον Ολυμπιακό και όχι άδικα, μα τα Πρωταθλήματα πάλι θα ξεκινήσουν και κάποια πράγματα και συμβαίνουν, και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.   -Γήπεδα όπου η μία μπασκέτα είναι λίγο… ανεβασμένη από τη μία γωνία και η ομάδα που το ξέρει παίζει ζώνη και αφήνει τη γωνία εκείνης της πλευράς ελεύθερη. -Το “πουφ” της μπασκέτας που την κάνει λίγο πιό χαμηλή… (για το β΄ ημιχρονο). -Τα… αεροπλανάκια που πετούν ενώ σουτάρει κάποιος παίκτης από κάποια γωνία κοντά στη κερκίδα. -Γνωστές προβοκάτσιες τα τελευταία λεπτά με συγκεκριμένες τακτικές: διαμαρτυρίες χωρίς λόγο, σκληρά φάουλ, ηλεκτρικές κόρνες και ένα σωρό άλλα. -Η εσκεμμένη διακοπή του παιχνιδιού όταν μία ομάδα έχει ρυθμό… και πολλές φορές υπάρχει… ενδοεπικοινωνία του πάγκου με την κερκίδα. -Ο ελλιπής φωτισμός -Οι κακές ή μη ανανεώσεις των 24” και κάτι το οποίο έχει γίνει επιστήμη, η “γρήγορη ανανέωση” στην επικείμενη επίθεση της μίας ομάδας και… “αργή” ( ..μετά από 1-2 δευτ.) για την άλλη ομάδα!!!   και για να μιλήσουμε και για άλλες πτυχές οι οποίες όμως παίζουν και αυτές το ρόλο τους: οι προβοκατόρικες ερωτήσεις δημοσιογράφων σε συνεντεύξεις Τύπου, καθώς και οι… αποσπασματικές δηλώσεις όπου δίνεται έμφαση όχι σε αυτό που θέλει ο ομιλητής αλλά εκεί που επιθυμεί ο γράφων του site  ή του blog.   Ακόμα, η κριτική που γίνεται για τη διαιτησία, είτε θετικά είτε αρνητικά, μας κάνει πολλές φορές να… τρίβουμε τα μάτια μας (λες και είδαμε άλλο ματς), η συνεχής διαμόρφωση κλίματος για όλα: για την Εθνική,τους παίκτες, τους προπονητές, τα απλήρωτα Πρωταθλήματα, καθώς και η σπέκουλα που υπάρχει πολλές φορές και κρύβονται από πίσω της ψευτοmanagers και κολλητοί.   -Οι κακές διαιτησίες που περνούν στο… ντούκου(!!), σε παιχνίδια “ανευ ” σημασίας (άραγε υπάρχει στον αθλητισμό παιχνίδι “ανευ” σημασίας;), π.χ. Παναθηναικός-Περιστέρι, ή παιχνίδια που καθορίζουν τη πορεία μίας ομάδας ή μίας καριέρας, όπως (λέω… εγώ) Καβάλα- Ίκαρος, και πόσα άλλα τέτοια γίνονται σε όλες τι κατηγορίες και… κανείς δεν ασχολείται!   Κύριοι, έτσι δε πάμε πουθενά. Ζούμε στο μικρόκοσμό μας, χαιρόμαστε με την ιδιοτέλειά μας και τη κουτοπονηριά μας. Όταν είσαι Α1, Α2, Β Εθνική ή τελευταίο τοπικό και ρολόγια, γραμμές, μπασκέτες δεν λειτουργούν, άστο. Παίξε στον Αγ. Κοσμά ή στο Ποσειδώνιο. Κύριοι, βάλτε αρχές. Δε γίνεται όλοι να αξιολογούνται και διαιτητές, κριτές, όχι. Πρέπει οι ίδιοι να το επιδιώκουν. Να προχωρούν οι καλύτεροι. Τα παραμυθάκια “ανθρώπινο λάθος” κ.τ.λ. ,ας τα ξεχάσουμε. Όλοι ξέρουμε ότι όταν υπάρχουν αρχές, κρίσεις, σοβαρή αξιολόγηση, τότε διακρίνεται το ανθρώπινο λάθος από τη “τάση”, τη σκοπιμότητα ή την ανικανότητα. Εδώ λειτουργούν ομάδες με χρήματα και ο ερασιτεχνισμός βλάπτει.   Τελευταίο αφήνω το φιλοσοφικό κομμάτι: όποιος είναι κουτοπόνηρος, ας βάλει μία κλεψύδρα δίπλα του και ας περιμένει πότε θα “τελειώσει”. Και όποιος διαθέτει εξουσία και κάνει λοβιτούρες, ας καταλάβει ότι όλοι ξέρουν και ότι το μόνο που λένε (από πίσω του) είναι πόσο λαμόγιο είναι. Αξίζει  ο καθένας που τιμά τον εαυτό του να ζει σε αυτή την απαξίωση; Αν ναι, ας συνεχίσει…, αν όχι ας κάνει κάτι για το basketball και τη νεολαία μας.   Καλησπέρα και καλή τύχη σε όλους..

 

Scroll to Top