Τι να πρωτοθυμηθώ;

«Τι να πρωτοθυμηθώ», που λέει και ο εξαιρετικός Πασχάλης Τερζής στην πανέμορφη ζεμπεκιά του. Την πρώτη «δήλωση» της Αυτοκρατορίας, τον Μάϊο του 1985 στο ΣΕΦ, όταν ζητούσε από τον Παναθηναϊκό να της παραδώσει τα «κλειδιά» του ελληνικού μπάσκετ; Την «κιτρινόμαυρη»… λαίλαπα των 537 αγώνων σε πέντε αγώνες Κυπέλλου και το 110-70 επί του Πανελληνίου στον τελικό του Απριλίου του 1987;

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΡΗΣ 1987

Τον τελικό του «δράκου» των 35 πόντων, τον Μάϊο του 1998 στο ΣΕΦ, με το 84-71 επί της ΑΕΚ, με τις φονικές ενέδρες οπαδών της «Ένωσης» μέσα και έξω από το γήπεδο; Την απίθανη μπασκετική παράσταση του Νίκου Γκάλη των 37 πόντων στο Αλεξάνδρειο και το 91-86 επί του ΠΑΟΚ;

 

Μπορώ να ξεχάσω επίσης, τον τελικό της επόμενης χρονιάς στο ΣΕΦ, πάλι κόντρα στον συμπολίτη; Με τον Γκάλη να βγάζει «35άρι» και να… καθαρίζει το παρκέ από τα χαρτάκια στην διάρκεια του αγώνα, υπό το βλέμμα του Νίκου Μπουντούρη, για το «πάρτι» του 75-62 και την κατάκτηση του 5ου συνεχόμενου νταμπλ; Ή μήπως να λησμονήσω το τελευταίο Κύπελλο της «Αυτοκρατορίας», το 1992 στο ΣΕΦ, με την νίκη επί της ΑΕΚ με 84-71 και τον Μέμο Ιωάννου υπηρεσιακό κόουτς;

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΡΗΣ 1992

Υπάρχουν όμως και οι άλλες δυο κούπες, βγαλμένες μέσα από την σκιά του «Αυτοκράτορα», που έγραψαν την δική τους ιστορία. Το φάιναλ φορ των απλήρωτων παικτών και του αποδυναμωμένου Άρη, τον Φλεβάρη του 1998, όταν τα «καμικάζι» με τα κιτρινόμαυρα γονάτιζαν την ΑΕΚ με 71-68. Και η τελευταία, τον Φεβρουάριο του 2004 στο Χαλκιοπούλειο, όταν ο Άρης κέρδιζε τον επεισοδιακό τελικό των… δέκα ωρών απέναντι στον Ολυμπιακό με Μπάρτον και την παρέα των Κόμματου, Λάππα, Βετούλα, Πάρκερ, Μπέιλι, Στακ και των άλλων παιδιών.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΥΠΕΛΛΟ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΡΗΣ 1987

 

Κάθε τίτλος, κάθε κατάκτηση, ήταν για μένα μια όμορφη ιστορία. Μια γλυκιά ανάμνηση. Συνοδευόμενη από μικρές και μεγάλες στιγμές, μέσα και έξω από το γήπεδο. Αν καθίσω να τις μοιραστώ μαζί σας θα… ξεχαστώ πάνω στο πληκτρολόγιο και θα χάσω τον τελικό του Σαββάτου. Ναι, τον τελικό που μας δίνει μια ακόμη ευκαιρία να τα κάνουμε 22 και να ξορκίσουμε την «κατάρα» των 13 ετών χωρίς μαστραπά.

 

Δεν είναι ο Άρης το φαβορί. Δεν έχει τις πιθανότητες μαζί του. Δεν εξαρτάται αποκλειστικά από την δική του καλή αγωνιστική ημέρα, η τύχη του τελικού. Ο Παναθηναϊκός είναι πιο κοντά στην κούπα, ρεαλιστικά και μπασκετικά, αλλά ο Άρης δεν είναι ξεγραμμένος. Έχει τις πιθανότητές του και θα πρέπει να τις κυνηγήσει με όλη την δύναμη της καρδιάς των παικτών και του προπονητή του.

 

Ολόκληρος ο Σύλλογος περνά δύσκολες στιγμές. Το χαμόγελο δεν το συναντάς εύκολα στα πρόσωπα των Αρειανών. Τα μικρά παιδάκια δεν απολαμβάνουν συχνά το προνόμιο των όμορφων Δευτέρων, έπειτα από ένα Σαββατοκύριακο σε μπάλα και μπάσκετ. Όλα αυτά, καθιστούν τον τελικό της 18ης Φεβρουαρίου παιχνίδι – σταθμό για τον Άρη. Φανταστείτε πόσο ισχυρό «φάρμακο» θα είναι πιθανή κατάκτηση τίτλου, πόσο ισχυρή «ντόπα» στην ψυχολογία του Αρειανού θα είναι η 22η κούπα.

 

Παλέψτε το παιδιά. Κάντε μας την χάρη και παλέψτε το. Πάει καιρός που είδα τον Λευκό Πύργο ντυμένο στα… φυσικά του, κιτρινόμαυρα χρώματα. Δώστε μας την χαρά να το ζήσουν κάποια παιδιά και να το ξαναζήσουμε και εμείς, οι λίγο μεγαλύτεροι.

 

Υ.Γ: Κάνω μια πρόβλεψη. Ο Καρακατσούνης θα είναι ο ένας από τους τρεις. Σχεδόν θα στοιχημάτιζα γι’ αυτό… 

 

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on google
Share on pinterest
Share on email
Share on whatsapp
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
  • Τελευταία Νέα
Scroll to Top