Οι μικροί ήρωες έρχονται με όνειρα, άλλοτε αληθινά κι άλλοτε ουτοπικά, όμως πάντα όνειρα! Δημιουργούν φιλίες, μερικές από αυτές θα μείνουν για πάντα. Μα κυρίως κάνουν «φίλους-συμπαίκτες», που θα μείνουν για πάντα, όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες ομάδες κι αν αλλάξουν στην πορεία.
Ποιος είναι όμως ο πραγματικός λόγος που κάθε παιδί έρχεται και κυρίως που ξανάρχεται στο γήπεδο; Και ποιο είναι το κυρίαρχο συναίσθημα του, την ώρα που βρίσκεται μέσα στις 4εις γραμμές του γηπέδου, φορώντας τη στολή του και τα αγαπημένα του παπούτσια;
Στην ακαδημία της GBA, λοιπόν, κάναμε ένα μικρό τεστ σε μια ομάδα παιδιών ηλικίας 14 ετών (παμπαίδες) και οι απαντήσεις που πήραμε υπήρξαν τροφή για σκέψη. Ελπίζουμε να ‘ναι το ίδιο και για σας.
Αποτελέσματα:
11 από τους 15 αθλητές απάντησαν, πως ο λόγος που παίζουν είναι γιατί τους αρέσειτο αγαπούν και νιώθουν χαρά. Αναμενόμενη απάντηση θα μου πεις, ασφαλώς θα σου απαντήσω!
8 αθλητές απάντησαν πως παίζουν γιατί ξεχνιούνται-ξεφεύγουν από τα προβλήματα, καθαρίζει το μυαλό τους. Αναμενόμενη κι αυτή; Όπως και να χει είναι αντιπροσωπευτική της κοινωνίας μας.
Μιας κοινωνίας που έχει αφόρητα προγράμματα για τα παιδιά, από πολύ μικρή ηλικιά, με σχολείο, φροντιστήρια, δραστηριότητες, ξένες γλώσσες, δεύτερες ξένες γλώσσες και πάει λέγοντας. Και μαζί με όλα αυτά, πίεση για συνέπεια, επιτυχία κι ένα «εξασφαλισμένο», μ’ αυτόν τον τρόπο, «καλύτερο αύριο». Ναι οκ, ένα καλύτερο αύριο, αλλά το σήμερα; Η παιδική ηλικία; Το παιχνίδι; Το ΕΛΕΥΘΕΡΟ παιχνίδι;
12 από τους 15 αθλητές απάντησαν πως εκεί έξω στις 4εις γραμμές νιώθουν ελεύθεροι (ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!!!). Κι αν το δεις και πιο προσεχτικά, το να παίζω για να ξεφύγω, να ξεχαστώ, να καθαρίσει το μυαλό μου, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ το λες.
Συμπεράσματα: «Αγαπώ το παιχνίδι»
Πόσο δεσμευτική, για κάθε πρεσβευτή του αθλήματος, είναι η απάντηση της «αγάπης για το άθλημα». Πόσο σημαντικό είναι να διαφαλιστεί αυτή η αγάπη.. Θα μπορούσαμε να τη δούμε ίσως και ως ΧΡΕΟΣ μας!
«Παίζω γιατί μου δίνει χαρά»
Η “χαρά” είναι εξίσου σημαντική. Και χαρά = συμμετοχή! Και χαρά = αντίθετο της λύπης. Και αυτά τα δυο είναι αλληλένδετα και συνεπακόλουθα.
«Ελευθερία»
Ελευθερία = Φιλοσοφία. Ναι Φιλοσοφία. Γιατί για να νιώθει ένα παιδί ελέυθερο, πρέπει να το βοηθήσεις, να το στηρίξεις, να το κάνεις να ξεπεράσει τον εαυτό του, να εξελιχθεί και να αισθανθεί πως έχει όλα εκείνα τα περιθώρια που το επιτρέπει η ομάδα, να εκφραστεί, να τολμήσει, να επιδιώξει. Και για να γίνουν όλα αυτα θα πρέπει να έχει όλα εκείνα τα περιθώρια, έξω και πέρα από τα καλούπια που ορίζουν την ομαδικότητα, έξω και πέρα από τα καλούπια που καθορίζουν την «τακτική». Με λίγα λόγια, από ένα σημείο κι έπειτα, το κάθε παιδί θα πρέπει να ξέρει πως είναι ΕΛΕΥΘΕΡΟ να ΠΑΙΞΕΙ, ακόμη κι αν κάποιες φορές, αυτό που τολμά είναι πάνω από τις πραγματικές του δυνάμεις. Μόνο έτσι θα τολμήσει, μόνο έτσι θα εξελιχθεί, μα κυρίως μόνο έτσι θα νιώθει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΟ!
«Ξεχνιέμαι-Ξεφεύγω-Καθαρίζει το μυαλό μου»
Εδώ οι απαντήσεις μιλάνε από μόνες τους. Ο λόγος αυτός, είναι και η αιτία που βλέπεις 40αρηδες να γεμίζουν τα γήπεδα και παρά τον πόνο που προκαλεί κάθε συμμετοχή, εκείνοι εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί. Όμως προσοχή, τα παιδιά πρέπει να παίζουν για τη ΧΑΡΑ κι όχι για την αποφυγή της πίεσης που δέχονται κάθε μέρα.
Προσοχή, επίσης, θέλει και στο να μη γίνεται το παιχνίδι το δεκανίκι της καθημερινότητας, γιατί τότε όλη η πίεση μεταφέρεται στο παρκέ και το αποτέλεσμα είναι πως η ΧΑΡΑ και η ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑ που ψάχνει κανείς, βασίζεται στο πόσο καλά πάει η ομάδα. Κι αν κάποια στιγμή αυτή δεν πάει καλά, το δεκανίκι γίνεται έξτρα πρόβλημα και άντε τότε να βρεις τρόπο αποσυμπίεσης.
ΥΓ1: υπήρξαν κι απαντήσεις τύπου «παίζω γιατί το παιχνίδι είναι έξυπνο και θέλω να ξεγελάω τους αντιπάλους μου». Ο λόγος που το παραθέτουμε είναι ευνόητος: Αλίμονο μας, αν διαβάσουν το άρθρο και δουν ότι οι απαντήσεις τους λείπουν (χαχα).
ΥΓ2: όλα αυτά πρέπει να γίνουν μέσα σε ένα πολύπλοκο περιβάλλον, συναγωνισμού και ανταγωνισμού, μέσα σε συνθήκες πρωταθλήματος (αφού μιλάμε για παιδιά αγωνιστικών τμημάτων) και με πολλούς άλλους εσωτερικούς και εξωτερικούς παράγοντες. Όμως το ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Τα συμπεράσματα δικά σας!
GBA_Το Μπάσκετ αλλιώς
Keep basketing